O co chodzi politykom?

  Jeśli nie irytujące, to na pewno dziwne zdaje się być powracanie do tematów, które dawno i wielokrotnie już zostały wyjaśnione i rozstrzygnięte. Chyba że przyjmie się, że wszczynanie dyskusji jest celowym zabiegiem, który ma budzić wątpliwości i siać niepotrzebny zamęt.

  Minęła kolejna uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, która w liturgii przyjęła formę oktawy dni przywołujących ów „pierwszy dzień po szabacie”. Kościół, który  dla nas jest – jak mawiał bł. Jan XXIII – Mater et Magistra (Matką i Nauczycielką) czyni tak dlatego, abyśmy wciąż na nowo uprzytamniali sobie rangę Wielkanocy.

  Jest oczywiste, że w budowaniu pozytywnych relacji międzyludzkich prawda jest tak samo potrzebna jak miłość. Miłość jest najważniejsza. Jednak miłości musi koniecznie towarzyszyć prawda.

Coraz wyraźniej widać, jak rzeczywistość otaczającego nas świata popada w coś, co można byłoby określić jako „chorobę”. Symptomami tej dziwnej choroby są zarówno zjawiska społeczne, jak i też zachowania ludzi, które powszechnie są komentowane i opisywane.

Tym razem, zamiast zwyczajowego komentarza, pragnę podzielić się świąteczną refleksją, nieco tylko odbiegającą od codziennych i często męczących tematów.

Nie sposób pominąć w tym komentarzu dzień 11 listopada, kiedy w centrum uwagi od lat jawi się Polska. W tym roku ta refleksja tym bardziej wydaje się uzasadniona, że na kilka dni przed Świętem Niepodległości rozpoczął kolejną kadencję parlament i „w bólach” rodzi się nowy rząd.

Byłoby wielkim nieporozumieniem, gdybyśmy łatwo i bezrefleksyjnie przyjęli narzucaną tak nachalnie przez „dyżurnych prześmiewców” narrację na temat wypowiedzianego w wieczór wyborczy jednego zdania o tym, że przyjdzie czas, by i „w Warszawie był Budapeszt”.

W kontekście niedawnego spotkania w Madrycie, a także z racji ogłoszonego przez Episkopat Polski Tygodnia Wychowania czy wreszcie w związku z uroczystością św. Stanisława Kostki – patrona polskiej młodzieży, warto jeszcze raz zatrzymać się przy temacie młodzieży.

 W kontekście kolejnych Światowych Dni Młodzieży, które w Madrycie zgromadzą młodych przy „Piotrze naszych czasów” – papieżu Benedykcie XVI – warto przywołać spotkanie sprzed 20 laty – to na Jasnej Góry w Częstochowie.

Warto może jeszcze raz podjąć zagadnienie ewangelizacji, o której pisała przed tygodniem w tym miejscu s. Małgorzata Krupecka. Tym razem chodzi mi o podkreślenie jej konieczności i osadzenie w nasz polski kontekst.