W chorym ciele, zdrowy duch

„Nie mam ręki i nogi. Chcę działać”. Może kogoś szokuje tytuł na okładce. Jednak takie jednoznaczne słowa wypowiedziane przez młodego, niepełnosprawnego (?) człowieka powinny być pretekstem do pokonywania barier, które są w nas.

Jaśka Melę zna cała Polska. Jego wyprawy na oba bieguny Ziemi były śledzone przez miliony ludzi, którzy czuli, że te wyprawy chłopaka z protezą ręki i nogi są przekraczaniem jakichś granic. Potem były jeszcze wyprawy na Dach Afryki – Kilimandżaro i na Elbrus – najwyższy szczyt Kaukazu. To wszystko by się nie wydarzyło, gdyby nie serce i pomoc wielu dobrych ludzi, którzy wiedzieli, że pomagając jednemu, wówczas jeszcze nastoletniemu chłopakowi, pomagają wielu innym, młodszym i starszym, znajdującym się w podobnej sytuacji.

Jasiek Mela właściwie nie czuje się niepełnosprawnym. Stąd właśnie ten znak zapytania, który postawiłem w nawiasie na początku tekstu przy słowie „niepełnosprawny”. Dzięki temu, co w życiu zrobił i przeżył, może śmiało powiedzieć, że niepełnosprawność to nie tyle stan, który dotyka ciała, ile ducha człowieka. Jego postawy, podejścia do świata. Gdy pokona się te wewnętrzne bariery, związane z podejściem do życia, świata, a przede wszystkim siebie samego, fizyczne ograniczenia okazują się o wiele mniejsze, niż wcześniej się wydawało.

A dotyczy to nie tylko ludzi młodych. Znam człowieka, który przekroczył już chyba siedemdziesiąty rok życia i od wielu lat boryka się z prawie całkowitą utratą wzroku i słuchu. Mimo trudności nie traci ducha. – Trzeba sobie radzić – powtarza. I dodaje: – Kiedy osłabły te dwa zmysły, inne się wyostrzyły. Przyszła większa wrażliwość dotyku; to jest niezwykłe, jak wiele można dzięki temu zrobić! Nie można się poddawać, proszę księdza!

Na ekranach telewizorów pojawił się niedawno Jerzy Sthur, który mówił o swojej chorobie – o zmaganiu się z rakiem. Trochę wcześniej o tej samej chorobie i swoich reakcjach na wieść o raku opowiadał dziennikarz Grzegorz Miecugow. Można ich lubić bądź nie. Zachwycać się ich pracą lub krytykować to, co robią. Taki już los znanych postaci i prawo tych, przed którymi występują. Gdy się jednak okazuje, że choroby, które stawiają człowieka wprost w obliczu śmierci, mogą dotknąć także ludzi znanych, a oni są gotowi o tym rozmawiać i dzielić się swoimi przeżyciami, przychodzi i dla nas czas refleksji i jakby bardziej świadomego spotkania z chorobą. Która i nas może przecież dotknąć.

W związku z obchodzonym 11 lutego Światowym Dniem Chorego, warto zwrócić uwagę na postawy tych, którzy chorobę, niepełnosprawność czy cierpienie starają się przeżywać w sposób, który uczy ludzi z ich otoczenia zupełnie innego spojrzenia na życie właśnie wtedy, gdy przychodzi czas choroby, cierpienia, a może nawet umierania. Przykłady świętych, jak choćby młodej dziewczyny bł. Chiary Luce Badano, która umierając na raka, uśmiechała się do swoich rodziców i wyczekiwała na spotkanie z Jezusem, pokazują, że również choroba, cierpienie i umieranie mogą być czasem, który podarujemy innym ludziom.

oceń artykuł:

5/5 (2)