Polska babcią i dziadkiem stoi

Wywołany przez rząd temat późniejszego przechodzenia na emeryturę ma swoje źródło w trudnościach ekonomicznych. Czy jednak wpływy wynikające z większej liczby lat pracy rzeczywiście wzmocnią finanse państwa?

Nie mogę się w tym miejscu odnieść do żadnych liczb. Nie wiem zresztą, czy ktokolwiek robił wyliczenia, o których myślę. Zastanawiam się nawet, czy da się to wyliczyć. Zapewne dałoby się wprowadzić do komputera parametry, które w jakiś sposób przybliżyłyby nas do prawdy, ukazały kierunek, ostatecznie jednak trzeba by stwierdzić, że nie wszystko da się przeliczyć na pieniądze.
O czym myślę, snując te refleksje na temat hipotetycznych wyliczeń? – O pożytkach z babci i dziadka. Czytając zamieszczone dziś w „Przewodniku” artykuły o aktywności emerytów, ich rozmaitych pomysłach, realizacji marzeń i działalności społecznej, pomyślałem o zastępach babć i dziadków, którzy przejmują zadania żłobków i przedszkoli.
Za pomocą takiej czy innej ustawy można zmienić wiek emerytalny i zwiększyć liczbę lat, które każdy musi przepracować. W związku z tym trzeba jednak tak kształtować rynek pracy, by młodzież kończąca szkoły znalazła zatrudnienie w sytuacji, gdy niedoszli emeryci „przyblokują” miejsca pracy dla młodych. Ponadto trzeba też sobie zadać pytanie, kto się zaopiekuje dziećmi w wieku żłobkowym i przedszkolnym, których rodzice idą każdego dnia do pracy? Dziś bardzo często zajmują się nimi właśnie dziadkowie. Skoro samorządy są, jak to na co dzień widać, skłonne do szybkiej likwidacji przedszkoli, a jednocześnie z trudem wchodzi w życie ustawa żłobkowa, bo brakuje chętnych do ich prowadzenia – co będzie, gdy babcia i dziadek zamiast – jak dotąd – opiekować się wnukami, będą co rano chodzili do pracy? Mówiąc w dużym uproszczeniu: będą zarabiali na emeryturę, państwo natomiast wyda pieniądze na żłobki i przedszkola. I dziura jak była, tak będzie.
Oczywiście, że mechanizm nie jest tak prosty. Przerysowuję całą sytuację. Z tego jednak opisu widać, jakie jest miejsce babci i dziadka w życiu rodziny i społeczeństwa. Stali się oni swego rodzaju instytucją, od której zależy codzienne życie rodziny. Zamiast matek prowadzących dom i wychowujących dzieci, mamy dziś babcie gotujące obiady i opiekujące się maluchami oraz dziadków prowadzających wnuki do przedszkola lub szkoły.
Ludzie biznesu i politycy, których żony nie muszą pracować i mogą zajmować się dziećmi lub ci, których stać na zatrudnienie niani, nie za bardzo chyba dostrzegają, że niezbyt bogate polskie rodziny potrafią sobie radzić, gdy państwo w wielu kwestiach pozostaje nieudolne. Warto to zauważyć i docenić. I zastanowić się, czy tworząc nowy system, nie zniszczy się bardzo potrzebnej nieformalnej struktury…
Ot, taka sobie refleksja na Dzień Babci i Dziadka.

oceń artykuł:

5/5 (1)