Dlaczego straszy się uczniów poznańskiej „Ósemki”?

Przez wielkopolskie media przetoczyła się fala ataków na archidiecezję poznańską, Kurię Metropolitalną, a nawet samego arcybiskupa poznańskiego. Powód: kwestia uregulowania zasad użytkowania budynku szkolnego przez VIII LO im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Pewnie nie byłoby całej burzy, gdyby nie - upraszczając trochę sprawę - nieodpowiedzialne wypowiedzi wiceprezydenta Poznania pana Macieja Frankiewicza, które wzbudziły niepokój uczniów szkoły oraz ich rodziców. Pan Frankiewicz dobrze wie, że nie ma i nie było nigdy mowy o usunięciu VIII LO z zajmowanego budynku. Skąd więc pomysł, by w ten sposób straszyć szkolną społeczność? – trudno zrozumieć.

Prawdą jest, że ekipa od wielu już lat rządząca Poznaniem do kwestii związanych z własnością terenów i nieruchomości, jak to się zwykło mówić, nie ma ręki. Niejeden proces już przegrała, a dzięki niektórym – jak kwestia Kulczykparku – zyskała raczej złą sławę. Nie może to być jednak powodem, by za niezałatwione sprawy zrzucać z siebie odpowiedzialność i przerzucać ją na innych.

Najgorsze w całym zajściu jest jednak wciąganie nie tyle do dyskusji (która powinna toczyć się między Kurią a Miastem), co raczej do swego rodzaju walki o szkołę, samej młodzieży… Choć, jak wspomniałem, nikt im tej szkoły nie zamierza zabierać.

Skutki, jakie wywołało spotkanie z wiceprezydentem, zdają się być w dłuższej perspektywie coraz mniej przewidywalne. Zaczęło się od oflagowania budynku, żałobnych kolorów i listów kierowanych tak do władz miasta, jak i strony kościelnej. W międzyczasie powstał jednak również Uczniowski Komitet Obrony Szkoły, który uruchomił specjalną stronę internetową. To właśnie tam coraz więcej jest treści budzących poważny niepokój. Mowa jest o przygotowywanym marszu, organizowanym przez ukrywającego swoje nazwisko prawnika; zachęca się do noszenia koszulek i chust, które opatrzone są rysunkiem zaciśniętej pięści, jednoznacznie wskazującej na przemoc, użycie siły; rozbudza się emocje, które w żaden sposób nie pomagają w rozwiązaniu sprawy. Do rozwiązania problemu potrzeba bowiem tylko jednego – wznowienia rozmów, które przerwali urzędnicy miejscy.