Joanna Potocka

Dziwne są doprawdy koleje losu. Przez wieki ludy azjatyckie najeżdżały granice Europy w nadziei na łupy, jasyr i janczarów. Zabierali to wszystko, co było cenne: młodych chłopców wychowywali na własnych wojowników, branki zamykali w haremach, a złoto w skarbcach.

W moich rodzinnych stronach zgodnie ze starodawnym obyczajem gospodarz po niedzielnej Mszy św. obchodzi swoje włości. Patrzy na kłosy zbóż srebrzące się na polach, wyrosłe ze złotego ziarna wrzuconego w odpowiednim czasie w ziemię. Zrywa jeden z kłosów i pociera go w dłoni. Przepatruje każdą piędź ziemi, która zna jego pot i trud. 

Na powyższe pytanie Immanuel Kant odpowiedział: „Oświeceniem nazywamy wyjście człowieka z niepełnoletności, w którą popadł z własnej winy.

Wydawałoby się, że żyjemy w wolnym kraju, w demokratycznym ustroju, gdzie nasze prawa i wolności obywatelskie chronione są przez konstytucję.

Powstanie na Węgrzech w 1956 r. zaczęło się od manifestacji solidarności Węgrów z Polakami pod hasłem „Wszyscy Węgrzy, chodźcie z nami, idziemy za Polakami!”.

Historia panny Moniki i jej dziewięciomiesięcznego synka, nie jest zapewne ani jedyna w swoim rodzaju, ani – podejrzewam – specjalnie rzadka w Polsce. Jednak ta konkretna, przez medialne nagłośnienie, stała się zaczynem pospolitego ruszenia.

Tydzień między rocznicą śmierci papieża a rocznicą katastrofy smoleńskiej był wprost gęsty od wspomnień. I od emocji. Był to także dobry czas na refleksję o Rzeczypospolitej.

Francuski pisarz Jean Raspail w przejmującej powieści Obóz świętych rysuje wizję upadku Europy pod naporem nieprzebranych rzesz mieszkańców Azji.