dzisiaj jest: piątek, 21.11.2014 | Imieniny:
Przewodnik Katolicki 22/2009 » Wiara i Kościół »

Potrzeba męstwa świadków

autor: Michał Bondyra

 

Z bp. Marianem Dusiem, sufraganem archidiecezji warszawskiej, rozmawia Michał Bondyra

 

Zesłanie Ducha Świętego uważa się za narodziny Kościoła, dlaczego?

– Trudno jest wskazać jeden moment, o którym można by powiedzieć, że oto teraz, w tej jednej chwili, w pełni urzeczywistnił się Kościół. Dzień zesłania Ducha Świętego to całkowite ujawnienie tego, co, jak pisze św. Paweł w Liście do Efezjan, było odwiecznym planem ukrytym w Bogu (Ef 3, 9). Powoływanie do życia nowego Ludu Bożego – Kościoła – to, w pewnym sensie, dzieło całego życia Zbawiciela. Niewątpliwie istotnym prafundamentem Kościoła był moment Wcielenia Syna Bożego. Potem ważny był czas, kiedy Chrystus formował swoich uczniów, głosząc im prawdę o Królestwie Bożym. Wreszcie w Wieczerniku dał Apostołom sakrament Eucharystii, niewyczerpane źródło życia Kościoła. Moment Pięćdziesiątnicy jest istotnym i namacalnym dopełnieniem całego procesu. Jezus mówił do Dwunastu, że Pocieszyciel, kiedy przyjdzie, wszystko im przypomni. To nie znaczy, że Apostołom uleciały z pamięci słowa Zbawiciela. Duch Święty sprawił, że to, co słyszeli od Chrystusa, to, co wiedzieli i czego przy Nim doświadczyli, przeniknęło do głębi ich serc. Stało się fundamentem ich najgłębszej tożsamości. Oni już to wszystko teraz nie tylko znali rozumem. Oni tym zaczęli żyć. Oddali się Bożej sprawie do końca.

 

A jak ważny jest fakt zesłania Ducha Świętego indywidualnie, dla każdego wierzącego?

– Często można spotkać ludzi, którzy wyznają: „ja wiem, że Bóg mnie kocha, ale jednocześnie czuję się smutny i samotny”. Bardzo słaba jest nasza ludzka umiejętność kochania drugiej osoby i przyjmowania miłości od Boga i od bliźnich. Obecność Ducha Świętego radykalnie to w nas zmienia. Bóg staje się nam bliski nie tylko jako ciekawy obiekt intelektualnego poznania czy przedmiot emocjonalnej fascynacji. W Duchu Świętym Bóg przenika nas całkowicie. Św. Paweł wołał nawet: „Teraz już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Gal 2, 20). Obecność Stwórcy staje się tak bliska i namacalna, że - jak mawiali święci - nawet cierpienie staje się rozkoszą. To dlatego zaraz po dniu Pięćdziesiątnicy Apostołowie potrafili cieszyć się, że dane im było cierpieć dla imienia Jezusa. Obecność Ducha Świętego w sercu człowieka przewartościowuje całe jego życie.

 

Duch Święty przyniósł Apostołom, a za ich pośrednictwem także i nam, ochrzczonym, siedem darów. Czy któryś z nich jest dla nas szczególnie ważny?

– Nie ma darów mniej lub bardziej ważnych. Wszystkie są niezbędne w realizowaniu posłannictwa Kościoła w świecie. Jakąś ich hierarchię może tymczasowo kreować potrzeba, w jakiej znalazł się konkretny człowiek czy jakaś wspólnota. Dlatego i ja, odpowiadając na to pytanie, subiektywnie podkreślę dar męstwa. Wszyscy chyba dostrzegamy, że Kościołowi potrzeba dziś świadków. Fundamentem zaś każdego świadectwa są właśnie męstwo i odwaga. Trzeba rzeczywiście pokonać w sobie lęk, by przyjąć ogień Ewangelii do swego życia i świadczyć o Chrystusie w swoim środowisku słowem, postawą, zachowaniem. Niekiedy my, chrześcijanie, dajemy się chyba za bardzo wyciszyć wobec krzykliwej postawy „piewców postępu”. Nie chodzi mi o to, by zachęcać do uczestnictwa w słownych przepychankach, ale do świadczenia Ewangelii radykalizmem chrześcijańskiego życia. Dar męstwa jest źródłem tego płomienia, o którym Chrystus mówił, że ma świecić przed ludźmi jako znak rozpoznawczy uczniów Chrystusa.

 

Czy wśród katolików istnieje wystarczające zrozumienie roli Ducha Świętego w ich życiu?

– Spotkałem się z opinią, że wciąż jesteśmy zbyt chrystocentryczni. A przecież gdyby nie trzecia Osoba Trójcy Przenajświętszej, to ofiara krzyża byłaby tylko sprawą Ojca i Syna. To Duch Święty sprawia, że łaski z Golgoty rozlewają się po całym Kościele. Kapłan podczas sprawowania Eucharystii, tuż przed przeistoczeniem, wzywa właśnie Ducha Świętego. To On, ponad czasem i przestrzenią, łączy wszystkich zgromadzonych na Mszy św. z odwiecznym źródłem życia Kościoła. Każdy z nas powinien wzywać Ducha Świętego często, by ożywiał naszą modlitwę i całą służbę Bożą. Problem polega jednak na tym, że Pocieszyciel zstępuje na ludzi, którzy w swej pokorze stali się jak puste, otwarte naczynie. Dopóki zachowujemy uparcie nasze własne pomysły na życie, dopóki chcemy mieć wszystko pod swoją kontrolą, dopóty możemy wręcz uniemożliwiać Mu przeniknięcie naszych wnętrz.

 

 

 


Biskup Marian Duś, urodził się 25 czerwca 1938 r. w Róży, w diecezji tarnowskiej. Na kapłana 6 czerwca 1968 r. wyświęcił go kard. Stefan Wyszyński. Po studiach, zakończonych doktoratem z filozofii w zakresie nauk społecznych, pełnił funkcję prefekta w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie i wykładowcy socjologii. 7 grudnia 1985 r. ustanowiony biskupem tytularnym Thenae i jednocześnie biskupem pomocniczym arch. warszawskiej. Sakrę biskupią przyjął w uroczystość Objawienia Pańskiego - 6 stycznia 1986 r. - z rąk Prymasa Glempa. Od 1992 r. jest członkiem Rady Ekonomicznej KEP. Aktualnie kieruje Wydziałem Administracji Ogólnej i Personalnej, Wydziałem Spraw Zakonnych i Wydziałem Budowy Kościołów. Pełni też funkcję prezesa Zarządu Fundacji Budowy Świątyni Opatrzności Bożej. Jest także delegatem Księdza Prymasa do kontaktów z władzami państwowymi i samorządowymi.

 

oceń artykuł:
0/5 (0)
poprzedni   |   następny wróć
Komentarze dodaj komentarz
  • Oto Człowiek
  •  W kościele obok Domu Generalnego Zgromadzenia Sióstr Albertynek w Krakowie przy ul. Woronicza znajduje się obraz Ecce Homo, namalowany przez Adama Chmielowskiego – św. Brata Alberta. Jest on niedokończony, a jednak na każdym, kto na niego spogląda, robi ogromne wrażenie.

    więcej »
  • Królowanie Skazańca
  •  Czy współczesny człowiek wie więcej o Chrystusie niż ten żyjący 200 czy 500 lat temu? Komu łatwiej zaakceptować prawdę o Królu wszechświata, dla którego krzyż jest tronem, a Jego pierwszym aktem łaski − zbawienie łotra: tym, którzy stali pod krzyżem, czy nam, ludziom XXI wieku?

    więcej »
  • Oświadczenie Rady Społecznej przy Arcybiskupie Poznańskim na temat klauzuli sumienia
  •  Tocząca się obecnie debata publiczna na temat klauzuli sumienia dotyczy trzech powiązanych ze sobą wymiarów: medycznego, prawnego i religijnego.

    więcej »
  • "Nie poznał tego, który go ulepił" (Mdr 15, 11)
  •  Człowiek, który nie wierzy w Boga, puste miejsce zastępuje idolem. Czasem jest to nawet proces dość niezauważalny. Deklarując swoją wolność od Boga, człowiek uzależnia się od kogoś czy czegoś innego.

    więcej »
  • Nie widać końca koszmaru
  •  Jeszcze trzy lata temu, przed rozpoczęciem wojny domowej, Syria była jednym z najlepszych miejsc do życia dla chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Jednak wraz z pojawieniem się ogromnej rzeszy obcych najemników, którzy są radykalnymi dzihadystami, sytuacja znacznie się pogorszyła. 

    więcej »
  • Matteo - groźniejszy, niż był za życia
  •  Zabójca ma zostać świętym? Ktoś, kto umarł 400 lat temu, nadal uwalnia opętanych od działania złego ducha? Niemożliwe? Ale dzieje się naprawdę. Obejrzyjcie film Matteo Michała Kondrata o ojcu Matteo da Agnone, włoskim kapucynie i egzorcyście, a sami się przekonacie.

    więcej »
  • Komunia duchowa - niesłusznie wzgardzona
  •  W Katechizmie Kościoła katolickiego nie ma wzmianki o komunii duchowej, mimo że wielowiekowa tradycja upatrywała w niej istotny wyraz Bożej miłości. Podczas Światowego Spotkania Rodzin w Mediolanie w 2012 r. papież Benedykt XVI wskazał ją jako znak nadziei dla osób rozwiedzionych i żyjących w związkach niesakramentalnych.

    więcej »
  • Małżeńskie Himalaje świętości
  • Nie ma lepszego testu na świętość niż codzienne życie z najbliższą osobą, wobec której odsłaniamy nasze słabości i wady. Ale małżeństwo też może być drogą do jej osiągnięcia, choć sceptycy dodadzą, że to wyprawa niemal jak w Himalaje. 

    więcej »
  • Obcowanie świętych
  • Niejedna osoba zapytana, po co jest uroczystość Wszystkich Świętych, odpowiada z zakłopotaniem. Z jednej strony odwiedza cmentarz i modli się za zmarłych z rodziny, a z drugiej proste skojarzenie podpowiada, że chodzi pewnie o wspomnienie wszystkich świętych kanonizowanych przez Kościół. Po co w takim razie odwiedzamy groby naszych bliskich? 

    więcej »
  • Nie przycinać pazurów!
  • Zaraz po rozmowie z panem Michałem spotkałam na toruńskiej ulicy znajomego księdza. – Męskie duszpasterstwo? To mi się źle kojarzy – skrzywił się. 

    więcej »
right
left
Papież Franciszek w Ziemi Świętej