dzisiaj jest: czwartek, 24.04.2014 | Imieniny:
Przewodnik Katolicki 22/2009 » Wiara i Kościół »

Potrzeba męstwa świadków

autor: Michał Bondyra

 

Z bp. Marianem Dusiem, sufraganem archidiecezji warszawskiej, rozmawia Michał Bondyra

 

Zesłanie Ducha Świętego uważa się za narodziny Kościoła, dlaczego?

– Trudno jest wskazać jeden moment, o którym można by powiedzieć, że oto teraz, w tej jednej chwili, w pełni urzeczywistnił się Kościół. Dzień zesłania Ducha Świętego to całkowite ujawnienie tego, co, jak pisze św. Paweł w Liście do Efezjan, było odwiecznym planem ukrytym w Bogu (Ef 3, 9). Powoływanie do życia nowego Ludu Bożego – Kościoła – to, w pewnym sensie, dzieło całego życia Zbawiciela. Niewątpliwie istotnym prafundamentem Kościoła był moment Wcielenia Syna Bożego. Potem ważny był czas, kiedy Chrystus formował swoich uczniów, głosząc im prawdę o Królestwie Bożym. Wreszcie w Wieczerniku dał Apostołom sakrament Eucharystii, niewyczerpane źródło życia Kościoła. Moment Pięćdziesiątnicy jest istotnym i namacalnym dopełnieniem całego procesu. Jezus mówił do Dwunastu, że Pocieszyciel, kiedy przyjdzie, wszystko im przypomni. To nie znaczy, że Apostołom uleciały z pamięci słowa Zbawiciela. Duch Święty sprawił, że to, co słyszeli od Chrystusa, to, co wiedzieli i czego przy Nim doświadczyli, przeniknęło do głębi ich serc. Stało się fundamentem ich najgłębszej tożsamości. Oni już to wszystko teraz nie tylko znali rozumem. Oni tym zaczęli żyć. Oddali się Bożej sprawie do końca.

 

A jak ważny jest fakt zesłania Ducha Świętego indywidualnie, dla każdego wierzącego?

– Często można spotkać ludzi, którzy wyznają: „ja wiem, że Bóg mnie kocha, ale jednocześnie czuję się smutny i samotny”. Bardzo słaba jest nasza ludzka umiejętność kochania drugiej osoby i przyjmowania miłości od Boga i od bliźnich. Obecność Ducha Świętego radykalnie to w nas zmienia. Bóg staje się nam bliski nie tylko jako ciekawy obiekt intelektualnego poznania czy przedmiot emocjonalnej fascynacji. W Duchu Świętym Bóg przenika nas całkowicie. Św. Paweł wołał nawet: „Teraz już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Gal 2, 20). Obecność Stwórcy staje się tak bliska i namacalna, że - jak mawiali święci - nawet cierpienie staje się rozkoszą. To dlatego zaraz po dniu Pięćdziesiątnicy Apostołowie potrafili cieszyć się, że dane im było cierpieć dla imienia Jezusa. Obecność Ducha Świętego w sercu człowieka przewartościowuje całe jego życie.

 

Duch Święty przyniósł Apostołom, a za ich pośrednictwem także i nam, ochrzczonym, siedem darów. Czy któryś z nich jest dla nas szczególnie ważny?

– Nie ma darów mniej lub bardziej ważnych. Wszystkie są niezbędne w realizowaniu posłannictwa Kościoła w świecie. Jakąś ich hierarchię może tymczasowo kreować potrzeba, w jakiej znalazł się konkretny człowiek czy jakaś wspólnota. Dlatego i ja, odpowiadając na to pytanie, subiektywnie podkreślę dar męstwa. Wszyscy chyba dostrzegamy, że Kościołowi potrzeba dziś świadków. Fundamentem zaś każdego świadectwa są właśnie męstwo i odwaga. Trzeba rzeczywiście pokonać w sobie lęk, by przyjąć ogień Ewangelii do swego życia i świadczyć o Chrystusie w swoim środowisku słowem, postawą, zachowaniem. Niekiedy my, chrześcijanie, dajemy się chyba za bardzo wyciszyć wobec krzykliwej postawy „piewców postępu”. Nie chodzi mi o to, by zachęcać do uczestnictwa w słownych przepychankach, ale do świadczenia Ewangelii radykalizmem chrześcijańskiego życia. Dar męstwa jest źródłem tego płomienia, o którym Chrystus mówił, że ma świecić przed ludźmi jako znak rozpoznawczy uczniów Chrystusa.

 

Czy wśród katolików istnieje wystarczające zrozumienie roli Ducha Świętego w ich życiu?

– Spotkałem się z opinią, że wciąż jesteśmy zbyt chrystocentryczni. A przecież gdyby nie trzecia Osoba Trójcy Przenajświętszej, to ofiara krzyża byłaby tylko sprawą Ojca i Syna. To Duch Święty sprawia, że łaski z Golgoty rozlewają się po całym Kościele. Kapłan podczas sprawowania Eucharystii, tuż przed przeistoczeniem, wzywa właśnie Ducha Świętego. To On, ponad czasem i przestrzenią, łączy wszystkich zgromadzonych na Mszy św. z odwiecznym źródłem życia Kościoła. Każdy z nas powinien wzywać Ducha Świętego często, by ożywiał naszą modlitwę i całą służbę Bożą. Problem polega jednak na tym, że Pocieszyciel zstępuje na ludzi, którzy w swej pokorze stali się jak puste, otwarte naczynie. Dopóki zachowujemy uparcie nasze własne pomysły na życie, dopóki chcemy mieć wszystko pod swoją kontrolą, dopóty możemy wręcz uniemożliwiać Mu przeniknięcie naszych wnętrz.

 

 

 


Biskup Marian Duś, urodził się 25 czerwca 1938 r. w Róży, w diecezji tarnowskiej. Na kapłana 6 czerwca 1968 r. wyświęcił go kard. Stefan Wyszyński. Po studiach, zakończonych doktoratem z filozofii w zakresie nauk społecznych, pełnił funkcję prefekta w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie i wykładowcy socjologii. 7 grudnia 1985 r. ustanowiony biskupem tytularnym Thenae i jednocześnie biskupem pomocniczym arch. warszawskiej. Sakrę biskupią przyjął w uroczystość Objawienia Pańskiego - 6 stycznia 1986 r. - z rąk Prymasa Glempa. Od 1992 r. jest członkiem Rady Ekonomicznej KEP. Aktualnie kieruje Wydziałem Administracji Ogólnej i Personalnej, Wydziałem Spraw Zakonnych i Wydziałem Budowy Kościołów. Pełni też funkcję prezesa Zarządu Fundacji Budowy Świątyni Opatrzności Bożej. Jest także delegatem Księdza Prymasa do kontaktów z władzami państwowymi i samorządowymi.

 

oceń artykuł:
0/5 (0)
poprzedni   |   następny wróć
Komentarze dodaj komentarz
  • Papież Franciszek z pokolenia Jana XXIII
  • Choć w kalendarzu świętych pańskich jest bez liku, nie do wszystkich odnosimy się z jednakowym entuzjazmem, nie kwestionując bynajmniej ich świętości. Również papież Bergoglio ma swych ulubionych świętych, którzy są jego duchowymi mistrzami i źródłem inspiracji: Biedaczyna z Asyżu, którego imię przyjął, Ignacy Loyola, założyciel jezuitów czy Piotr Faber, też jezuita, mniej znany, ale wcześnie odkryty przez ks. Jorge Bergoglio i torujący drogę jego kapłaństwu.

    więcej »
  • Był zawsze z nami - był zawsze blisko nas
  • „Życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji, ponieważ wyraża najgłębszą istotę powołania chrześcijańskiego oraz dążenie całego Kościoła-Oblubienicy do zjednoczenia z jedynym Oblubieńcem” – napisał św. Jan Paweł w adhortacji apostolskiej Vita consecrata (p. 3), roztaczając przed nami tę eschatologiczną wizję przyszłości, ku której zmierza Kościół i świat.

    więcej »
  • Totus Tuus - program na całe życie
  • Papież  Jan Paweł II nigdy nie ukrywał swojej wyjątkowej czci dla Maryi. Matce Boga zawierzał wszystkie aspekty rzeczywistości, sprawy wielkie i małe, całe życiowe doświadczenie.

    więcej »
  • Święty papież świętych
  • Nie był zapewne jedynym człowiekiem w historii, który to rozumiał. Był za to jedynym dotąd, który mocą papieskiego urzędu z tak wielką determinacją starał się udowodnić, że świętość nie jest przywilejem dla wybranych.

    więcej »
  • Papież Dobroci
  • Gdy po raz pierwszy wszedł do apartamentów watykańskich, otworzył okno, mówiąc: „Wpuśćmy trochę świeżego powietrza”. Gest ten stał się symbolem jego pontyfikatu, którego najważniejszym wydarzeniem było ogłoszenie i rozpoczęcie II Soboru Watykańskiego. 27 kwietnia 2014 r. papież Franciszek włączy Jana XXIII razem z Janem Pawłem II do grona świętych Kościoła powszechnego.

    więcej »
  • Fragmenty przemówienia papieża Jana XXIII na otwarcie Powszechnego Soboru Watykańskiego II - 11 październik 1962 r.
  • Raduje się dziś Święta Matka Kościół, gdyż szczególnym darem Bożej Opatrzności nadszedł dzień tak bardzo upragniony, w którym II Watykański Sobór Powszechny rozpoczyna się uroczyście przy grobie św. Piotra, pod opieką Niepokalanej Dziewicy, której godność Macierzyństwa Bożego dziś czcimy.

    więcej »
  • "Cudowna" kobieta z Kostaryki
  • Pan Bóg ma swoje metody i lubi zaskakiwać. Cud, który posłużył jako dowód w procesie kanonizacyjnym Jana Pawła II, nie dość, że wydarzył się w dniu jego beatyfikacji,  to jeszcze „za pomocą” przekazu telewizyjnego. Ale cóż, jak widać nie na darmo papieża Polaka nazywano „medialnym papieżem”.

    więcej »
  • Orędzie o miłości Boga i godności człowieka
  • Pontyfikat Jana Pawła II to wielkie wołanie do Boga o miłosierdzie. Kanonizacja siostry Faustyny, ustanowienie święta Bożego Miłosierdzia w Roku Wielkiego Jubileuszu 2000 i uroczysty Akt zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu w 2002 r. to wydarzenia, które wyznaczają w świecie szlak Bożego Miłosierdzia. Jak bardzo wymowny jest przy tym fakt, że beatyfikacja i kanonizacja Wielkiego Papieża związane są właśnie z tym świętem.

    więcej »
  • Nasz Święty Ojciec
  • Rozmowa z abp. Mieczysławem Mokrzyckim, metropolitą lwowskim, sekretarzem papieskim w latach 1996–2007.

    więcej »
  • Angelo Giuseppe Roncalli - Jan XXIII w Polsce
  • Angelo G. Roncalli już w latach dziecięcych wiele słyszał o Polsce. Jako kapłan, dyplomata, kardynał, w końcu papież, nigdy nie krył swego szczerego przywiązania do naszego kraju.

    więcej »
right
left
Ekstremalna Droga Krzyżowa Poznań