dzisiaj jest: czwartek, 18.09.2014 | Imieniny:
Przewodnik Katolicki 23/2011 » Wiara i Kościół »

Pasterki owiec pogubionych

autor: Monika Białkowska

 


Tajny dom publiczny, bramy kamienic, zaułki ulic, cmentarz, szpitalny oddział dla kobiet wenerycznie chorych – w takich miejscach zaczynała pracę bł. Maria Karłowska. W ten sposób, ponad sto lat temu, rodziło się zgromadzenie sióstr pasterek.

 

Matka Maria Karłowska zachęcała napotkane dziewczyny ze społecznego marginesu do porzucenia grzesznego życia i przygotowywała je do przyjęcia sakramentów. Potrafiła zatrzymać dziewczynę wchodzącą do domu publicznego kategorycznym „Nie wolno! Ty należysz do Boga!”. Z czasem do Marii Karłowskiej przyłączały się kolejne pomocnice, równie jak ona przejęte misją ratowania zagubionych kobiecych dusz.

 

Wszystko dla nawrócenia

Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej powstało w 1894 r. Z czasem otwierało kolejne domy dla dziewcząt z ulicy, w których uczone były one pracy, między innymi rękodzielnictwa i ogrodnictwa. Dzięki wysiłkom sióstr powstały również dwa szpitale dla wenerycznie chorych.

Obecnie głównym celem zgromadzenia nadal pozostaje ratowanie dziewcząt i kobiet zagubionych moralnie, głównie przez resocjalizację. Siostry pasterki, oprócz tradycyjnych ślubów, składają również przyrzeczenie poświęcenia się dla nawrócenia grzeszników.

Do sióstr trafiają dziewczęta uwikłane nie tylko w prostytucję, ale również w narkotyki czy alkoholizm. Kierowane są one do prowadzonych przez siostry pasterki placówek opiekuńczo-wychowawczych dla dziewcząt niedostosowanych społecznie oraz dla kobiet słabych i zagubionych moralnie lub – w zależności od sytuacji – do domów samotnej matki. Siostry pracują również w więzieniach i w świetlicach dla rodzin, jako pielęgniarki w szpitalach i zakładach opiekuńczo-leczniczych dla kobiet, prowadzą przedszkole, dni skupienia i rekolekcje dla dziewcząt. Wszystko po to, by zachować wierność nakazowi założycielki: „Naszym powołaniem i poświęceniem niech będzie na zawsze praca dla dusz dotkniętych trądem grzechowym”.

 

W drodze do domu

Obecnie siostry pasterki prowadzą trzy zamknięte ośrodki opiekuńczo-wychowawcze: w Poznaniu, Topolnie i Pniewitem. Każdego roku opieką zgromadzenia objętych jest ok. 70 kobiet i dziewcząt powyżej 13. roku życia. Oprócz mieszkania, wyżywienia i leczenia podopieczne tych domów otrzymują w nich możliwość kształcenia w szkołach, które prowadzone są przy ośrodkach. W pracy wychowawczej z podopiecznymi uwagę zwraca się nie tylko na ich rozwój fizyczny i umysłowy, ale również moralny, religijny, patriotyczny i estetyczny.

Do domu sióstr pasterek dziewczęta trafiają niezależnie od wyznania. O ich przyjęciu decyduje siostra dyrektor w porozumieniu z ośrodkiem pomocy społecznej, ale same dziewczęta muszą przejść najpierw badania psychologiczno-pedagogiczne i wyrazić przynajmniej minimalną chęć pobytu w ośrodku. Te, które nie mieszczą się w normie intelektualnej, są uzależnione od środków psychotropowych albo spodziewają się dziecka, nie są przyjmowane do domów opiekuńczo-wychowawczych, w których nie mogłyby otrzymać właściwej pomocy.

 

Nowe życie w wolności

Od momentu przyjęcia do domu, dla dziewcząt zaczyna się długa droga nauki życia w społeczeństwie. Te, które w swoich rodzinach nie miały pozytywnych wzorców i których życie dalekie było od moralnego, przez modlitwę, skupienie i pracę przygotowują się do ról żon i matek, do bycia odpowiedzialnymi uczestnikami życia społecznego.

Nikt nie krępuje ich wolności: do modlitwy nie są zmuszane, a jedynie zachęcane. Mogą brać udział w warsztatach, w których uczestniczyć mogą również ich rodzice. Oprócz zwyczajnych, szkolnych zajęć otrzymują możliwość korzystania z zajęć specjalistycznych, ze spotkań z ciekawymi ludźmi, wyjść do kina czy teatru, z wyjazdów integracyjnych. Dziewczęta z poznańskiego ośrodka mają swoją grupę teatralną „Figlarne owieczki” oraz chór.

 

Ustrzec przed złem

Te dziewczyny, które trafiają pod opiekę sióstr pasterek będąc w ciąży, znajdują dach nad głową w prowadzonych przez zgromadzenie domach samotnej matki w Żołędowie k. Bydgoszczy lub w Lublinie. W ośrodkach tych stworzone są optymalne warunki dla spodziewających się dziecka kobiet, które mogą tam pozostać do urodzenia dziecka albo do momentu uzyskania życiowej stabilizacji. Pasterska troska o kobiety ciężarne przekroczyła już zresztą granice Polski – na zaproszenie abp. Tomasza Pety siostry udały się już do Kazachstanu, żeby również tam, w diecezji astańskiej, zatroszczyć się o życie, zagrożone ogromną liczbą aborcji społecznie akceptowanych na tamtym terenie.

Chociaż siostry pasterki nie prowadzą już, jak ich założycielka, ewangelizacji na ulicy, a ich praca nie polega na indywidualnych rozmowach i wyciąganiu pojedynczych kobiet z domów publicznych, to zagrożone demoralizacją kobiety wciąż mogą na nie liczyć. Być może siostry nie są przy nich obecne w pierwszym momencie podjęcia decyzji o odejściu od zła, ale na pewno podtrzymują je w wielu dalszej drodze mozolnego powracania do normalności, a zagrożone młode dziewczyny skutecznie powstrzymują przed zrobieniem kroku w przepaść.

 

Nie tylko demoralizacja

Jednak nie tylko zagrożone demoralizacją dziewczęta pozostają w kręgu zainteresowania sióstr pasterek. Zgromadzenie prowadzi również Zakład Opiekuńczo-Leczniczy w Świętej Katarzynie k. Wrocławia, gdzie jednorazowo przebywa ok. 130 chorych, oraz Dom Spokojnej Starości w Rzymie z ponad 140 pensjonariuszami. Trosce o ubogich służą świetlice środowiskowe. Działająca przy Domu Generalnym w Jabłonowie powstała, kiedy każdego dnia do domu przychodziły dzieci, żeby u sióstr zjeść ciepły posiłek. Szybko stało się oczywiste, że dzieciom nie wystarczy tylko dać jeść, ale trzeba też zadbać o to wszystko, o co nie troszczą się ich rodzice. W ten właśnie sposób w październiku 2002 r. rozpoczęła działalność Świetlica im. bł. Marii Karłowskiej. Dzieci w wieku od 3 do 15 lat otrzymują w niej już nie tylko codzienny podwieczorek, ale mają również możliwość twórczej zabawy i rozwijania swoich zainteresowań. Choć obecnie zajęcia odbywają się w jednym tylko pomieszczeniu z korytarzem, siostry już planują rozszerzenie działalności świetlicy i myślą o przeznaczeniu dla niej oddzielnych budynków.

Pod opieką sióstr pasterek znajduje się również ok. 100 kobiet, które mieszkają przy siostrach i otrzymują od nich opiekę i leczenie. One również pragną żyć duchem wynagrodzenia za grzechy i chcą służyć bliźnim, ale kanoniczne warunki nie pozwalają im wstąpić do zgromadzenia. Zwykle są to kobiety starsze, z różnymi stopniami niepełnosprawności, wymagające pokierowania ich pracą, ale służące siostrom pomocą w wielu dziedzinach ich pracy.

 

Aby nikt nie odszedł zasmucony

Ostatni czas niespodziewanie przyniósł siostrom pasterkom jeszcze jedną okazję pełnienia miłosierdzia. Na adres poczty elektronicznej zgromadzenia zaczęły napływać nie tylko prośby o modlitwę, ale o pomoc w różnych sytuacjach życiowych, również od ludzi, którzy potrzebowali jedynie życzliwego wysłuchania. E-maili było tak dużo, że zadanie odpowiadania na nie trzeba było przydzielić jednej z sióstr. I choć wydawać się to może drobiazgiem, niewartym uwagi pośród wielkich dzieł zgromadzenia, na tym właśnie zależało matce Marii Karłowskiej: żeby nikt nie odszedł zasmucony, pozostawiony samemu sobie ze swoją samotnością i grzechem.

 

 

 

 

oceń artykuł:
0/5 (0)
poprzedni   |   następny wróć
Komentarze dodaj komentarz
  • "Stali się dla siebie większym ciężarem niż ciemność" (Mdr 17, 20c)
  • Wielu z nas odbiera te słowa Księgi Mądrości tak jakby były adresowane właśnie do nich. Jak określić ten stan, w którym człowiek staje się dla siebie „większym ciężarem niż ciemność”?

    więcej »
  • Dumny Kościół Kalwarii
  •  Rozmowa z łacińskim patriarchą Jerozolimy abp. Fouadem Twalem i palestyńskim katolikiem z Betlejem Ronym Tabashem o sytuacji chrześcijan w Ziemi Świętej.

    więcej »
  • Kraj bunkrów i świątyń
  •  Albania? Peryferie Europy. Kraj na całe dziesięciolecia odcięty od świata i wpędzony w biedę, widoczną zresztą do dziś. I pierwszy, który oficjalnie ogłosił się całkowicie ateistycznym państwem na świecie. Dzisiaj stawiana jest jako przykład pokojowego współistnienia kilku religii. W tym czasie jej stolicę, Tiranę, odwiedzi papież Franciszek.

    więcej »
  • Nie pozwolić umrzeć nadziei
  • W odcinku kończącym cykl o Światowych Dniach Młodzieży, w których uczestniczył Jan Paweł II, przenosimy się do Kanady. Był to rok 2002, niecałe trzy lata przed śmiercią papieża. Było to spotkanie wyjątkowe, bo ostatnie.Taki swoisty testament Jana Pawła II dla młodych.

    więcej »
  • Czy Bóg chce naszej samotności?
  •  Sama myśl, aby zapytać o samotność, wynika z naszego doświadczenia, a nie tylko z intelektualnej refleksji. Mówiąc najprościej, wszyscy spontanicznie szukamy zrozumienia sensu naszego poczucia samotności, ponieważ mniej lub bardziej ono nas dotyczy i jako doświadczenie emocjonalne po prostu boli. 

    więcej »
  • Decyzja na całe życie
  •  Rozmowa o radościach i trudach życia zakonnego, mądrym duszpasterstwie powołań i „encyklice” papieża Franciszka pisanej miłością z s. Janą Zawieją, przełożoną generalną Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. 

    więcej »
  • Pokonać żal. Przebaczenie ponad ludzkie siły cz. IV
  • W relacjach międzyludzkich zło prowokuje reakcję w postaci pragnienia zemsty. Jest to jednak tylko powrót zła, które w pokrzywdzonym ukrywa się pod osłoną żalu i wybucha przy pierwszej okazji. 

    więcej »
  • Być świadkiem
  • Rok 2000 Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa to była eksplozja nadziei, święto entuzjazmu wiary, przeżycie niezwykłej solidarności ludzi wierzących, ale i ludzi dobrej woli na całym świecie. Czy mogło w takim przeżywaniu bogactwa nadziei zabraknąć czasu i miejsca dla ludzi młodych? 

    więcej »
  • Konieczna obrona - Watykan wobec kalifatu
  •  Papież Franciszek zapytany w drodze powrotnej z Korei, czy popiera amerykańskie bombardowania w Iraku, odpowiedział, że słuszną rzeczą jest zatrzymać niesprawiedliwą agresję. „Podkreślam czasownik <

    więcej »
  • Kościół w Iraku umiera na oczach całego świata
  •  Rozmowa z Samerem Yohanną, zakonnikiem, biblistą, Irakijczykiem urodzonym w Mosulu na, na temat aktualnej sytuacji chrześcijan w Iraku.

    więcej »
right
left
Papież Franciszek w Ziemi Świętej