Jasna Góra mej przemiany

Gdy rok temu, w grupie skazanych odprowadzałem (zaledwie do Brześcia Kujawskiego) uczestników XIII Włocławskiej Pielgrzymki Rowerowej, marzyłem, aby wyruszyć z nimi kiedyś na Jasną Górę, przed oblicze Maryi Królowej Polski.

Znając kapelana zakładu karnego – naszego kapelana – o. Damiana Koseckiego CCG, wiedziałem, że marzenie jest realne. I rzeczywiście: 19 lipca, z 26 uczestnikami stawiłem się w parafii Matki Bożej Fatimskiej na Mszy św. inaugurującej XIV Włocławską Pielgrzymkę Rowerową. Jej organizatorem i naszym przewodnikiem był o. Damian.

Pierwszy dzień był najtrudniejszy. Zwątpiłem: czy dam radę dojechać na Jasną Górę? Jednak pokonałem 90 km, czyli trasę Włocławek-Koło. Później było już łatwiej. Nawiązywały się znajomości, awarie sprzętu były sporadyczne. 22 lipca, strudzeni jazdą w upale, każdy z własną intencją pokonaliśmy górę, która wiedzie przed Jasnogórski klasztor. Klęczałem przed domem Matki Bożej i płakałem. Łzami szczęścia i łzami bólu: mojego, ale też i ludzi, których kiedyś skrzywdziłem.

Podczas Mszy św. w Kaplicy Cudownego Obrazu, wpatrując się w Oblicze Maryi, przysięgałem Jej i przed Nią składałem zobowiązanie: już nigdy nikt przeze mnie cierpieć nie może! Jasna Góra stała się moją Górą Przemienienia. Świadomość tego ma kojący wpływ, rodzi ufność i nadzieję. Nie przestaję dziękować Bogu za spotkanie w życiu o. Damiana ze Zgromadzenia Braci Pocieszycieli z Getsemani. To on obudził we mnie pragnienie Boga, przybliżył pojęcie Jego miłosiernej miłości. Dzięki niemu zrozumiałem wiele.

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Licheniu, gdzie m.in. uczestniczyliśmy w Apelu Jasnogórskim i w porannej Mszy św. 28 lipca około godz. 16  przyjechaliśmy do Włocławka. Zgodnie z tradycją pielgrzymki, nie obyło się wspólnej fotografii  przy tablicy z napisem „Włocławek”, tuż przy moście na Lubieńce. Stąd udaliśmy się do domu Braci Pocieszycieli z Getsemani po nasze rzeczy (zabrał je do samochodu Adam, uczestnik pielgrzymki, który „spadł nam z nieba” razem z deszczem).

Nazajutrz, podczas spotkania „popielgrzymkowego” nad Jeziorem Wikaryjskim, miało miejsce ważne dla zdarzenie. Kiedy wraz z o. Damianem mieliśmy wracać do zakładu karnego, głośno podziękowałem wszystkim za możliwość wzięcia udziału w pielgrzymce. Wyznałem, że wśród braci pielgrzymów czułem się jak w rodzinie. Dziękowałem im za to że „byli, są i będą”, a to znaczy dla mnie bardzo wiele. Wyraziłem nadzieję, że spotkamy się za rok, a jeśli Pan Bóg pozwoli, to może wcześniej.

Reakcja moich „słuchaczy” niezmiernie mnie podbudowała. Podczas pożegnania płakali tak jak ja, przekazali wiele dobrych, dodających nadziei słów. Nie przypuszczałem, że wspólne kilkudniowe przebywanie, wspólne modlitwy, dzielenie trudów i radości pielgrzymowania może zaowocować tak serdeczną zażyłością.  Nie zapomnę o was, drodzy przyjaciele. Wiem, że i wy będziecie pamiętać o mnie. Proszę: módlcie się za mnie...

Dziękuję przełożonym za umożliwienie mi udziału w pielgrzymce. Najserdeczniejsze podziękowanie składam o. Damianowi Koseckiemu, który jest ojcem i świadkiem mej przemiany. Ojcze Damianie, jesteś wielki i dziękuję Bogu za dzień naszego spotkania.

W XIV Włocławskiej Pielgrzymce Rowerowej na Jasną Górę, którą prowadził kapelan więzienny o. Damian Kosecki CCG uczestniczyło 27 osób, w tej liczbie  dwóch skazanych. Jakub, autor świadectwa, pełnił funkcję mechanika wyprawy.

oceń artykuł:

0/5 (0)