Izraelczyk wśród Palestyńczyków

Urodził się Brat w Izraelu, w Galilei...

Choć jest Brat Izraelczykiem z pochodzenia, od lat posługuje pośród wspólnoty, którą tworzą Palestyńczycy. To chyba dość szczególne doświadczenie.

Polityka na terenach Ziemi Świętej to temat niezwykle skomplikowany. Gdy weźmiemy np. pod uwagę media, zwłaszcza telewizję, okaże się, że w izraelskiej telewizji nie usłyszymy nigdy niczego, co byłoby krytyką Izraela. W palestyńskich mediach nie znajdzie się żadnych słów krytyki skierowanej przeciw Palestynie. Jest to nieustająca gra, która nie ma nic wspólnego z prawdą.

- Osobiste i zarazem bardzo szczególne… Przez 40 dni byłem zamknięty w Bazylice Narodzenia pośród Palestyńczyków. Ten okres okupacji był czasem, kiedy - jako Izraelczyk – mogłem lepiej zrozumieć, co czuje w takim bardzo ludzkim wymiarze ta druga strona, ktoś, komu odbiera się prawo do własnego terytorium, do kształtowania życia według własnej wizji i zgodnie z własną tradycją. Nie znaczy to oczywiście, iż można usprawiedliwiać w jakiś sposób przelewanie krwi, jednak nie można też zamknąć się na argumenty drugiej strony, ograniczyć się do tego, co czuje i przeżywa tylko jedna strona konfliktu. Pod tym względem Pan Bóg pozwolił mi przeżyć coś szczególnego.

Od samego początku tego konfliktu powracają wzajemne oskarżenia z obu stron. Czy da się jakoś ocenić, kto jest winny?

- Jako Izraelczyk, a nade wszystko jako franciszkanin, mówię: wina jest po stronie Izraela i wina jest po stronie Palestyńczyków… Wina jest po stronie tych, co nie potrafią zmienić swojego sposobu myślenia. Każdy ma przecież prawo do tego, by znaleźć dla siebie miejsce na tej ziemi. Pokój musi zatryumfować nad wojną. Nie może być tak, że człowiek jest prześladowany, udręczony tylko dlatego, że ma paszport takiego, a nie innego kraju.

- To jest właśnie wynik tych złych doświadczeń. Dochodzą do mnie głosy, że np. jakiś Palestyńczyk jadł trawę, bo nie miał nic innego do jedzenia… Gdy człowiek dowiaduje się o takich sprawach, gdy jest świadkiem takich dramatów ludzkich, patrzy na wojnę zupełnie innymi oczami. Przestaje widzieć politykę w wymiarze dyplomacji, rozmów czy konfliktów pokazywanych przez telewizję, a dostrzega jej wymiar ludzki. W jakimś sensie doświadcza na sobie poniżenia, które łączy z takim, uwłaczającym godności, traktowaniem bliźniego. Przychodzi taki moment, że nie myśli się już z jakiego ktoś jest narodu, jaki ma paszport, tylko co można zrobić dla niego i dla innych, których godność jest tak bardzo poniewierana.

- Dziś Betlejem żyje dzięki pomocy z zewnątrz. Jest wielu dobroczyńców. Nieustannie też wspiera nas Kustodia Ziemi Świętej, zapewniając to, co najbardziej potrzebne. Na przykład w naszych szkołach 99 proc. z dwóch tysięcy uczniów nie płaci za naukę. Troska o utrzymanie szkoły spoczywa na parafii, która dzięki otrzymywanej pomocy może tego rodzaju dzieła prowadzić.