Cierpienie

8 lutego premier Izraela Ariel Szaron i prezydent Autonomii Palestyńskiej Abu Mazen ogłosili obustronne zawieszenie broni. - Nie możemy pozwolić przemocy, by zamordowała nadzieję
- mówił palestyński prezydent


O Kościele, religiach i pokoju w Ziemi Świętej z ks. Emilem Salayta z Łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy rozmawia ks. Maciej Szczepaniak


Czy ludzie zamieszkujący Ziemię Świętą mają jeszcze nadzieję na lepsze jutro?
- Chyba tak, choć bardzo cierpią. Święta Ziemia trzech religii monoteistycznych, judaizmu, chrześcijaństwa i islamu, jest udręczona cierpieniem. Ludzie zamieszkujący historyczną Palestynę od zawsze byli doświadczani przez różnego rodzaju nieszczęścia, a wraz z utworzeniem państwa Izrael i z okupacją Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy od 1967 roku, aż po dziś dzień nic się nie zmieniło.

Jest Ksiądz Palestyńczykiem i chrześcijaninem.
- Jestem Palestyńczykiem i obywatelem Królestwa Jordanii. Urodziłem się niedaleko Monte Nebo, skąd Mojżesz spoglądał na Ziemię Obiecaną. Wychowany w religii rzymskokatolickiej, ukończyłem seminarium w Betlejem.
Chrześcijanie w Ziemi Świętej są małą mniejszościową wspólnotą na tej ziemi. Musimy bardzo zabiegać, by - pod wpływem tego wszystkiego, co się tutaj dzieje - nie pogłębiało się zjawisko emigracji, które jest dla tutejszego Kościoła i dla całej Ziemi Świętej prawdziwym zagrożeniem.
Ale Palestyńczycy to nie tylko chrześcijanie, większość z nich wyznaje religię muzułmańską.

Czy konflikt w Ziemi Świętej ma bardziej charakter polityczny, czy religijny?
- Moim zdaniem, konflikt ten nie ma w ogóle charakteru religijnego, choć w ten właśnie sposób pragną go przedstawiać zachodnie media. Ma on tylko i wyłącznie charakter polityczny. Ale to religie muszą pomóc w jego rozwiązaniu.
Jako chrześcijanie w Ziemi Świętej mamy podwójną misję do spełnienia. Z wyznawcami judaizmu łączy nas Biblia i wspólne korzenie wiary, z wyznawcami islamu łączy nas pochodzenie, to że przynależymy do jednego narodu, mamy ten sam język i kulturę. Stąd jestem przekonany, że to właśnie chrześcijanie mogą dać ogromny wkład w budowanie pokoju i pojednania.

Jerozolima to ziemia różnych wyznań chrześcijańskich. Istnieje wśród nich zgoda na budowanie mostów ponad podziałami?
- Sądzę, że wszystkie wyznania chrześcijańskie zgadzają się w pełni na ten dialog. Wydaje mi się, że jest on bardzo ożywiony, biskupi różnych wyznań spotykają się regularnie, starają się rozwiązywać w duchu ekumenicznym rozmaite problemy.

Dialog międzyreligijny jest już trudniejszy...
- Tak, choć z muzułmanami, którzy, jak podkreślałem, należą do tego samego narodu i cierpią tak samo jak chrześcijanie, ten dialog przynosi konkretne owoce. Zależy nam wspólnie na utrwalaniu pokoju, który oparty byłby na sprawiedliwości i na poszanowaniu praw poszczególnych narodów. Z pewnością trudniej o dialog z przedstawicielami narodu żydowskiego, którzy zwykle uważają nas za swoich wrogów. Można mówić jedynie o próbach prowadzenia rozmów.

Na czym więc można budować nadzieję na lepsze jutro?
- Trzeba pamiętać, że w każdym narodzie, w każdej ludzkiej wspólnocie znajdują się ludzie, którzy wierzą w możliwość budowania prawdziwego pokoju, i którzy są gotowi na poświęcenie w budowaniu tego pokoju. Należy mieć nadzieję, że porozumienie między liderami dwóch ciągle jeszcze walczących ze sobą narodów, pozwoli ten pokój urzeczywistniać. Bardzo wiele nadziei wiążemy z wyborem Abu Mazena na prezydenta, widzimy w nim człowieka dialogu i pokoju.
Ziemia Święta cierpi i będzie cierpieć dopóki nie zazna prawdziwego pokoju. Jako chrześcijanie wierzymy, że pokój jest darem Boga i modlimy się nieustannie, by nas nim obdarzył.

poprzedni   |   następny

wróć