Coraz więcej dziewic konsekrowanych

W dziejach Kościoła było dużo dziewic konsekrowanych – mówi pionierka tej formy życia w Polsce s. mgr Zofia Prochownik ze Skawiny – niektóre nawet konsekrowali papieże i kardynałowie.

Gdy myślimy o naszych czasach, warto wiedzieć, że Sobór Watykański II przywrócił ryt „Ordo Consecrationis Virginum”, który został zatwierdzony w roku 1970 przez papieża Pawła VI. Tym zagadnieniem zajął się potem Synod Biskupów, a Jan Paweł II poświęcił mu adhortację „Vita Consecrata”. Dziewica konsekrowana składając publiczny ślub czystości, rozpoczynając życie konsekrowane, pozostaje nadal w świecie, podejmuje zadania i obowiązki zawodowe i społeczne.

Polskie dziewice konsekrowane
W Polsce jest już prawie pięćdziesiąt dziewic konsekrowanych mieszkających w różnych diecezjach.

Pani Maria, nauczycielka w katolickiej szkole na Śląsku, ślub czystości złożyła dwa lata temu. Przedtem przez długie lata szukała swojego miejsca w życiu. - Zawsze byłam osobą wierzącą – opowiada - dlatego czułam potrzebę silniejszego związania się z Bogiem. Nie chciałam iść do zakonu, bo to oznaczałoby rezygnację z zawodu nauczycielskiego, dlatego obrałam stan dziewictwa konsekrowanego. Znam wiele kobiet wykształconych, które przygotowują się do wstąpienia w stan życia dziewic konsekrowanych.

Siostra Zofia Prochownik złożyła uroczysty ślub czystości na ręce biskupa w kaplicy domu arcybiskupów krakowskich 12 października 1991 roku, po odbyciu odpowiedniej formacji teologiczno–duchowej, zgodnie z kanonem 604 Kodeksu Prawa Kanonicznego, który mówi: „Do tych różnych form życia konsekrowanego jest upodobnione Zgromadzenie Dziewic, które deklarując święty zamiar naśladowania Chrystusa z bliska, są konsekrowane przez biskupa diecezji Panu Bogu według aprobowanego rytu liturgicznego i złączone w mistycznych ślubach Chrystusowi, Synowi Bożemu, oddają się na służbę Kościoła”.

Płodni duchowo
Do konsekracji dziewicy dopuszcza biskup danej diecezji, który wcześniej przeprowadza rozmowę z kandydatką. Opiekę duchową sprawuje nad nią kapłan wyznaczony przez biskupa. Formacja duchowa przyszłej dziewicy konsekrowanej trwa od dwóch do czterech lat.

- Ludzie często pytają mnie, czy żyjąc sama dam sobie radę w okresie starości. W stanie dziewictwa konsekrowanego nie mogę liczyć na nikogo, nawet na bezpośrednią pomoc ze strony Kościoła. Muszę sama wszystko sobie wypracować i mieć silną wiarę w Bożą pomoc - opowiada siostra Maria. Nie wyczuwa się u niej jednak lęku czy niepewności.

Dziewice konsekrowane, podobnie jak osoby zamężne, noszą obrączki. To właśnie biskup w czasie konsekracji mówi: - Przyjmij obrączkę, znak zaślubin z Chrystusem, i dochowaj nienaruszonej wierności Twojemu Oblubieńcowi, abyś mogła wejść na wieczne gody.

- Czasami dziewice posiadają jakąś namiastkę habitu – dopowiada siostra Klara. – Ich indywidualną decyzję musi jednak zaaprobować biskup.

Czystość Bogu, modlitwa brewiarzowa i Komunia św.
Do codziennych obowiązków dziewicy należy modlitwa brewiarzowa i przyjmowanie Komunii św. Dziewice konsekrowane ślubują Bogu czystość i pragną przeżywać ją we wspólnocie Kościoła, ale ich praca zawodowa i społeczna nie musi być bezpośrednio związana z działalnością duszpasterską.

Cechą wyróżniającą dziewice jest to, że choć mogą się zrzeszać, najczęściej prowadzą samotny tryb życia. Odbywają spotkania z biskupem lub moderatorem diecezjalnym, a od kilku lat uczestniczą również w zjazdach organizowanych dla nich na Jasnej Górze.

Życie dziewicy wymaga samodyscypliny. Każda z nich sama musi czuwać nad swoim życiem duchowym, dbać o wyznaczony rytm życia i modlitwy oraz wypełniać zobowiązania zawarte w przyjętej regule życia.

Welon, wieniec, obrączka i brewiarz
Niedawno w Nysie, w kaplicy Sióstr Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji, została odprawiona Msza św., w połączeniu z „Ordo Consecrationis Virginum”, przez Pawła Stobrawę, biskupa pomocniczego diecezji opolskiej. ks. Podczas Eucharystii do grona polskich dziewic konsekrowanych została włączona Maria Gabriela (Agata) Glinka. Jako widome znaki konsekracji otrzymała: welon, wieniec, obrączkę i brewiarz. Siostra Gabriela prowadzi życie w ciszy i samotności. Oddała swoje życie Bogu w Kościele, poświęcając się cichemu apostolstwu cierpienia.

Sługa Boży Jan Paweł II napisał na temat tej formy życia konsekrowanego: „Miłość oblubieńcza zawiera w sobie szczególną gotowość przeniesienia jej na wszystkich, którzy znajdują się w kręgu jej działania. W małżeństwie gotowość ta, chociaż otwarta na wszystkich, polega w szczególności na tej miłości, jaką rodzice obdarzają dzieci. W dziewictwie gotowość jest otwarta na wszystkich, których ogarnia miłość Chrystusa – Oblubieńca”.

poprzedni   |   następny

wróć