Sposób na życie, a nie przeżycie

Z Michałem Żebrowskim, odtwórcą głównej roli w filmie "Kto nigdy nie żył...",
rozmawia Jadwiga Knie-Górna

Podjął się Pan zagrania trudnej roli...
- Gram współczesnego Hioba, człowieka w sile wieku i pełnego sukcesu. Jest to kapłan, który ma niezwykle udane duszpasterskie próby pracy z młodzieżą uzależnioną. Gram człowieka pełnego charyzmy, duszpasterza, który rzeczywiście ma powołanie i jest kapłanem utalentowanym, przebojowym, śmiałym, którego niespodziewanie Pan Bóg naznacza piętnem Hioba. Moja rola polega na ukazaniu jego drogi intelektualnej, która prowadzi od próby zrozumienia tego piętna poprzez zmaganie się z nim.

Jakich wyzwań, prócz zmiany fryzury i zrzucenia kilku kilogramów wagi, wymaga od Pana ta rola?
- Przede wszystkim niezwykłego skupienia i powściągliwości, ponieważ wejście w klimat człowieka uduchowionego, który na co dzień obcuje z Panem Bogiem, nie jest prostym wyzwaniem. Wyrażenie tego zewnętrznymi środkami byłoby banalne i niepoważne dla osiągnięcia tego celu, a scenariusz Macieja Strzembosza stawia bardzo wysoko poprzeczkę, zarówno intelektualną, jak i aktorską.

Jak Pan sądzi, co zadecydowało, że Andrzej Seweryn wybrał właśnie Pana do podjęcia tego trudnego wyzwania?
- Z Andrzejem na planie spotykam się kolejny raz. Niezwykle szanuję go zarówno jako artystę, jak i reżysera, a przede wszystkim jako człowieka. Uważam, że takich artystów jak Andrzej Seweryn w polskiej kulturze już dzisiaj nie ma, praca z nim jest jakby takim jasnym punktem w karierze każdego młodego artysty. Jest to spotkanie z niezwykłą osobowością, która sprawiła, że zawód aktora i uprawianie sztuki stało się sposobem na życie, a nie na przeżycie.

Wspominał Pan, że rola księdza wymaga dużego, wewnętrznego skupienia. Czy wiara w tym pomaga?
- Uważam, że wiara jest łaską. Wiara zmienia się również wraz z dojrzewaniem człowieka. Jest to chyba związane z tym, że im dłuższa jest codzienna rozmowa z Panem Bogiem, tym więcej można dowiedzieć się o samym sobie, a przede wszystkim można coś usłyszeć. Do głębokiej wiary trzeba powolutku dorastać, niektórzy mają to szczęście, że od razu są tknięci palcem Bożym. Nie należę do aktorów, którzy mówią o swoim prywatnym życiu i takich deklaracji ani wyznań nie lubię składać, natomiast świat Kościoła oraz ludzi Kościoła jest mi bliski.

Wiele osób spodziewa się zupełnie innej fabuły filmu niż jest w rzeczywistości...
- Jesteśmy za poważnymi ludźmi i artystami, ażeby w sposób brutalny czy - nie boję się użyć tego określenia - po prostu głupi, szokować widzów. Ci, którzy oczekują jakiegoś skandalu, będą zawiedzeni, ponieważ chcemy zrobić głęboki, mądry i odważny film.

Już tytuł filmu "Kto nigdy nie żył..." zmusza do refleksji i wiele mówi, także o tym, że jego fabuła nie dotyka tylko cierpienia...
- Rzeczywiście, mówi również o miłości. Tak naprawdę wszystko dotyczy miłości albo jest pochodną tego tematu. Na pewno chcemy zrobić film, którego atuty są następujące: jest polski i współczesny, czego bardzo brakuje na naszym rynku filmowym, natomiast to, że dotyczy wirusa HIV, jest sprawą drugorzędną, równie dobrze mogłaby to być białaczka czy też inna nieuleczalna choroba. Ważne jest to, że jest to film o księdzu, człowieku głęboko wierzącym. Ponieważ jest to delikatny temat w naszym kraju, dlatego odnosimy się do niego z ogromnym szacunkiem. Świadczy o tym niezwykła przychylność gospodarzy, księży salezjanów, którzy goszczą nas w klasztorze w Lądzie.

poprzedni   |   następny

wróć