drukuj
- Anonim (IX w.) o Adwencie
-
(...) Dlatego bowiem święci Ojcowie zaczęli obchodzić Adwent Pański i wygłaszać w czasie tych dni kazania do ludu, aby wszyscy wierni przygotowali się i poprawili, by mogli godnie obchodzić Narodzenie Pana i Boga. Bo gdyby ktoś z was miał przyjąć w dom swój seniora, oczyściłby dom ze wszystkich brudów i nieczystości, przygotowałby natomiast wedle swej możliwości wszystko, co byłoby...więcej »
- Chciała zostać świętą
-
Służebnica Boża Maria Teresa Gonzales-Quevedo, a w zakonie Maria Teresa od Jezusa, nazywana jest Teresitą. Przyszła na świat w 1930 r. w Madrycie, a więc w okresie poprzedzającym hiszpańską wojnę domową. Podczas niej – z powodu wiary – zginęło aż sześć członków jej rodziny, natomiast ojciec musiał się długo ukrywać. Jako dziesięcioletnia dziewczynka, napisała w...więcej »
- 16 grudnia, III niedziela Adwentu, rok A
-
Iz 35, 1-6a.10; Ps 146; Jk 5, 7-10; Mt 11, 2-11 Czytanie z Księgi proroka Izajasza Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne, niech się rozraduje, także skacząc i wykrzykując z uciechy. Chwałą Libanu ją obdarzono, ozdobą Karmelu i Saronu. Oni zobaczą chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga. Pokrzepcie...więcej »
- Myśl tygodnia
-
Nowa i bezcenna łaska przenika radością całe stworzenie. Czuje ono, że odtąd Bóg i Stwórca sam nad nim panuje nie tylko w sposób niewidzialny, lecz także i widzialnie, posługując się nim, uświęca je św. Anzelmwięcej »
- Chromi
-
„Niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą”. Biblia wspomina o wielu chorobach, bo choroba od najdawniejszych czasów towarzyszy człowiekowi. W sposób szczególnie wstydliwy podchodzono do niepełnosprawności. Były one z daleka widoczne, a „skazy” na ciele odbierano często jako karę za grzechy. Wśród ludzi szczególnie...więcej »
- 16 grudnia III niedziela Adwentu, rok A
-
Czytanie z Księgi proroka Izajasza Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne, niech się rozraduje, także skacząc i wykrzykując z uciechy. Chwałą Libanu ją obdarzono, ozdobą Karmelu i Saronu. Oni zobaczą chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga. Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana...więcej »
- Cezary z Arles (+543) na Adwent
-
Jeśli ziemski król albo jakiś poważny człowiek zaprosi cię na swoje urodziny, czy nie starasz się wtedy pójść w nowym, czystym i dobrym ubraniu, aby nie urazić zapraszającego tym, że przyszedłeś w ubraniu wytartym, tanim i brudnym? Z równie wielkim wysiłkiem, na jaki cię tylko stać, staraj się przy pomocy Chrystusa o to, żeby twoja dusza poszła na uroczystość Odwiecznego Króla,...więcej »
- O bł. Kateri, zwanej Lilią Mohawków
-
Bł. Kateri Tekakwitha – patronka wygnańców, sierot, ludzi wyśmiewanych z powodu wiary, a także ekologów – była Irokezką. Urodziła się w 1656 r. w Ossernenon (obecnie Auresville w stanie Nowy Jork) jako córka pogańskiego wodza plemienia Mohawków. Jej ojciec uchronił matkę, która była chrześcijanką porwaną przez Irokezów, od losu branki. Dziewczynka miała zaledwie...więcej »
- 9 grudnia, II Niedziela Adwentu, rok A
-
Iz 11,1-10; Ps 72; Rz 15, 4-9; Mt 3, 1-12 Czytanie z Księgi proroka Izajasza Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzenia. I spocznie na niej Duch Pana, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pana. Upodoba sobie w bojaźni Pana. Nie będzie sądził z pozorów ni wyrokował według pogłosek; raczej rozsądzi biednych sprawiedliwie i pokornym...więcej »
- Szarańcza
-
„Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a jego pokarmem była szarańcza i miód leśny”. Szarańcza, po grecku akris, ma w Biblii hebrajskiej kilka różnych określeń. Jej pojawienie się było bowiem typowe dla Palestyny i zwykle niechętnie widziane. Przemieszczające się stada szarańczy wyrządzały ogromne straty, pożerając w miejscu postoju...więcej »
dzisiaj jest: czwartek, 24.05.2012 | Imieniny:
Umocnienie na drodze wiary |
autor: Ks. Mariusz Pohl
Jezus nigdy nie daje łatwych odpowiedzi i prawie nigdy odpowiedzi wprost, ale zawsze są to odpowiedzi jasne i inspirujące do myślenia i działania
Jezus lubi prowokować do samodzielnego wyciągania wniosków. W tym celu nieraz przypomina nam prawdy oczywiste; nieraz podpowiada kierunek myślenia własnym postępowaniem albo za pomocą przypowieści, albo też odkrywa przed nami nowe prawdy objawione. Za każdym razem jednak oczekuje od nas osobistego zaangażowania, intelektualnej uczciwości i wierności prawdzie. I odwagi, aby nie tylko stawiać Jezusowi pytania, lecz także wysłuchać i wypełnić Jego odpowiedzi.
Jezus dobrze wie, że są to najczęściej odpowiedzi trudne i wymagające. Nie wystarczy tylko teoretyczne czy nawet uczuciowe ich zaakceptowanie. Często mylimy intelektualną zgodę na jakąś prawdę, czy nawet emocjonalny entuzjazm, z praktycznym przyjęciem i realizacją tej prawdy czy zasady w życiu. Wydaje się nam, że samo przytaknięcie wystarczy. Tymczasem dopóki człowiek nie zaangażuje się osobiście, samo przytakiwanie niewiele zmienia i ma niewielkie znaczenie. A nieraz może wręcz szkodzić, bo uspokaja nas, że jesteśmy na dobrej drodze. Co z tego, skoro siedzimy na niej bezczynnie? Gdy człowiek błądzi po manowcach, wtedy ma przynajmniej motywację, by szukać drogi ratunku.
Jan znał kierunek i cel swojej drogi życia. Ale nawet wtedy nachodzą człowieka wątpliwości. Nie zawsze bowiem znajdujemy doraźne i namacalne potwierdzenie swoich nadziei. W biznesie, w nauce, w pracy człowiek od razu wie, czy mu się to opłaci, czy nie; czy ma efekty, czy trudzi się nadaremno. Wiara takich potwierdzeń nie daje. Wiara wymaga od człowieka ryzyka i wierności, nawet wbrew racjom rozumu i doświadczenia.
Ale Jezus to rozumie, nie lekceważy ludzkich wątpliwości ani praw rozumu. Dostarcza nam argumentów, które choć w części zaspokajają głód racjonalności i utwierdzają nas na drodze wiary. Nie są to jednak dowody w sensie empirycznym ani tym bardziej eksperymentalnym. Boga i Jego działania nie da się udowodnić metodami nauki. Można co najwyżej potwierdzić i lepiej ukierunkować swoje intuicje. Ale do tego potrzebna jest dobra wola człowieka, decyzja zaufania Bogu, nawet wbrew racjom rozumu i tzw. zdrowego rozsądku. Ostatecznie wiara zawsze jest ryzykiem, a nie kalkulacją.
I dlatego ci, którzy uwierzą i swoje życie oddadzą w pełni Chrystusowi, zdając się całkowicie na Niego, są dzięki temu w lepszej sytuacji niż ci, którzy nagromadzili całe naręcza zasług i dobrych uczynków.
Jezus lubi prowokować do samodzielnego wyciągania wniosków. W tym celu nieraz przypomina nam prawdy oczywiste; nieraz podpowiada kierunek myślenia własnym postępowaniem albo za pomocą przypowieści, albo też odkrywa przed nami nowe prawdy objawione. Za każdym razem jednak oczekuje od nas osobistego zaangażowania, intelektualnej uczciwości i wierności prawdzie. I odwagi, aby nie tylko stawiać Jezusowi pytania, lecz także wysłuchać i wypełnić Jego odpowiedzi.
Jezus dobrze wie, że są to najczęściej odpowiedzi trudne i wymagające. Nie wystarczy tylko teoretyczne czy nawet uczuciowe ich zaakceptowanie. Często mylimy intelektualną zgodę na jakąś prawdę, czy nawet emocjonalny entuzjazm, z praktycznym przyjęciem i realizacją tej prawdy czy zasady w życiu. Wydaje się nam, że samo przytaknięcie wystarczy. Tymczasem dopóki człowiek nie zaangażuje się osobiście, samo przytakiwanie niewiele zmienia i ma niewielkie znaczenie. A nieraz może wręcz szkodzić, bo uspokaja nas, że jesteśmy na dobrej drodze. Co z tego, skoro siedzimy na niej bezczynnie? Gdy człowiek błądzi po manowcach, wtedy ma przynajmniej motywację, by szukać drogi ratunku.
Jan znał kierunek i cel swojej drogi życia. Ale nawet wtedy nachodzą człowieka wątpliwości. Nie zawsze bowiem znajdujemy doraźne i namacalne potwierdzenie swoich nadziei. W biznesie, w nauce, w pracy człowiek od razu wie, czy mu się to opłaci, czy nie; czy ma efekty, czy trudzi się nadaremno. Wiara takich potwierdzeń nie daje. Wiara wymaga od człowieka ryzyka i wierności, nawet wbrew racjom rozumu i doświadczenia.
Ale Jezus to rozumie, nie lekceważy ludzkich wątpliwości ani praw rozumu. Dostarcza nam argumentów, które choć w części zaspokajają głód racjonalności i utwierdzają nas na drodze wiary. Nie są to jednak dowody w sensie empirycznym ani tym bardziej eksperymentalnym. Boga i Jego działania nie da się udowodnić metodami nauki. Można co najwyżej potwierdzić i lepiej ukierunkować swoje intuicje. Ale do tego potrzebna jest dobra wola człowieka, decyzja zaufania Bogu, nawet wbrew racjom rozumu i tzw. zdrowego rozsądku. Ostatecznie wiara zawsze jest ryzykiem, a nie kalkulacją.
I dlatego ci, którzy uwierzą i swoje życie oddadzą w pełni Chrystusowi, zdając się całkowicie na Niego, są dzięki temu w lepszej sytuacji niż ci, którzy nagromadzili całe naręcza zasług i dobrych uczynków.
| poprzedni | następny | wróć |
)
Tematy numeru:
| partnerzy: |
|
|
|
| copyright: |
© Drukarnia i Księgarnia św. Wojciecha Sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone. Drukarnia i Księgarnia Św. Wojciecha Sp. z o.o. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 1 b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyraźnie zastrzega, że dalsze rozpowszechnianie artykułów zamieszczonych na portalu www.przkt.pl jest zabronione. |
| projekt: |