| Adres strony: http://www.przewodnik-katolicki.pl/nr/kosciol/prawo/ogolne_nadania_odpustowe.html |
Ogólne nadania odpustowe |
autor: ks. Benedykt Glinkowski
Ogólną formułę udzielania odpustów, zgodnie z treścią dokumentu Pawła VI zatytułowanego "Enchiridion indulgentiarum", należy rozpatrzyć w czterech odrębnych aspektach albo tzw. nadaniach. Dokument ten wyraźnie stwierdza, że odpustu cząstkowego udziela się wiernemu, który w wykonywaniu swoich obowiązków i znoszeniu przeciwności życiowych, skierowuje swoją myśl z pokorną ufnością do Boga, dołączając, chociażby jedynie wewnętrznie, jakieś pobożne wezwanie. Jest to reperkusja różnych wypowiedzi zawartych na kartach Pisma Świętego oraz w dokumentach Soboru Watykańskiego II. Ale również chodzi o to, by przez wierne i sumienne wypełnianie swych własnych obowiązków zachować ustawiczną łączność z Chrystusem i wzrastać z Nim w jedności.
Drugi aspekt, który został zaakcentowany, to postawa wobec bliźniego. Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który kierując się duchem wiary, zaofiaruje sam siebie albo przeznaczy swoje dobra w duchu miłości na służbę braciom znajdującym się w potrzebie. Widzimy tutaj zachętę ze strony Kościoła wobec każdego wiernego do naśladowania życia i wypełniania nauki Jezusa Chrystusa, ze szczególnym zwróceniem uwagi na uczynki miłosierdzia, które mają na względzie służbę tym bliźnim, którzy aktualnie znajdują się w potrzebie. Również w tym przypadku znajdujemy szerokie odbicie myśli zawartych w Piśmie Świętym i dokumentach Soboru Watykańskiego II.
Trzeci aspekt formuły ogólnej dotyczy dobrowolnego powstrzymania się czy pozbawienia się czegoś, co jest godziwe i dopuszczalne. Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który w duchu pokuty powstrzyma się dobrowolnie od rzeczy godziwej i miłej dla siebie. Chodzi tutaj o rozbudzenie ducha umartwienia swoich zmysłów, by tym samym bardziej upodobnić się do Chrystusa ubogiego i cierpiącego, który jasno powiedział: "Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje" (Łk 9. 23).
Czwarte nadanie odpustowe swoje źródło ma w postawie świadectwa wobec bliźnich. Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który dobrowolnie złoży szczere świadectwo wiary wobec innych, w szczególności ściśle złączone z życiem codziennym. Podkreśla się tutaj konieczność dawania świadectwa o Chrystusie wobec braci. Apostolstwo jest integralną częścią powołania, jakie otrzymał każdy wierzący i stąd wytrwałe świadczenie o Chrystusie w życiu codziennym ma istotne znaczenie dla Kościoła, który z taką postawą związał możliwość uzyskania odpustu.
W ten sposób kształtują się cztery ogólne formuły nadawania odpustów, gdzie położono szczególny nacisk na to, by chrześcijanin pełniąc swoje obowiązki, kierował swoje myśli ku sprawom Bożym, pamiętał o bliźnim będącym w potrzebie, wypracowywał w sobie ducha dobrowolnej ofiary oraz pamiętał o świadectwie wiary dawanym wobec bliźnich.
Drugi aspekt, który został zaakcentowany, to postawa wobec bliźniego. Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który kierując się duchem wiary, zaofiaruje sam siebie albo przeznaczy swoje dobra w duchu miłości na służbę braciom znajdującym się w potrzebie. Widzimy tutaj zachętę ze strony Kościoła wobec każdego wiernego do naśladowania życia i wypełniania nauki Jezusa Chrystusa, ze szczególnym zwróceniem uwagi na uczynki miłosierdzia, które mają na względzie służbę tym bliźnim, którzy aktualnie znajdują się w potrzebie. Również w tym przypadku znajdujemy szerokie odbicie myśli zawartych w Piśmie Świętym i dokumentach Soboru Watykańskiego II.
Trzeci aspekt formuły ogólnej dotyczy dobrowolnego powstrzymania się czy pozbawienia się czegoś, co jest godziwe i dopuszczalne. Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który w duchu pokuty powstrzyma się dobrowolnie od rzeczy godziwej i miłej dla siebie. Chodzi tutaj o rozbudzenie ducha umartwienia swoich zmysłów, by tym samym bardziej upodobnić się do Chrystusa ubogiego i cierpiącego, który jasno powiedział: "Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje" (Łk 9. 23).
Czwarte nadanie odpustowe swoje źródło ma w postawie świadectwa wobec bliźnich. Udziela się odpustu cząstkowego wiernemu, który dobrowolnie złoży szczere świadectwo wiary wobec innych, w szczególności ściśle złączone z życiem codziennym. Podkreśla się tutaj konieczność dawania świadectwa o Chrystusie wobec braci. Apostolstwo jest integralną częścią powołania, jakie otrzymał każdy wierzący i stąd wytrwałe świadczenie o Chrystusie w życiu codziennym ma istotne znaczenie dla Kościoła, który z taką postawą związał możliwość uzyskania odpustu.
W ten sposób kształtują się cztery ogólne formuły nadawania odpustów, gdzie położono szczególny nacisk na to, by chrześcijanin pełniąc swoje obowiązki, kierował swoje myśli ku sprawom Bożym, pamiętał o bliźnim będącym w potrzebie, wypracowywał w sobie ducha dobrowolnej ofiary oraz pamiętał o świadectwie wiary dawanym wobec bliźnich.
| poprzedni | następny | wróć |