Modlitwa, śpiew i cisza

Na temat znaczenia trzech najważniejszych wartości codziennego życia w Taizé opowiada Brat Marek ze Wspólnoty z Taizé.

Modlitwa

W Taizé rytm dnia wybijają dzwony. Trzy razy dziennie rozdzwaniają się i wtedy bracia ze wspólnoty i wszyscy goście zmierzają do kościoła. Kościół leży w samym centrum wzgórza, łącząc jego dwie części: tę, w której bracia próbują przeżyć każdy dzień w spokoju, i drugą, w której przebywają  młodzi ludzie. Spotykamy się w nim trzy razy dziennie: rano, w południe i wieczorem. Łącznie można naliczyć ok. 3,5-4 godzin spędzane w kościele. Modlitwa jest tutaj tak potrzebna jak jedzenie czy oddychanie.

W wielkiej różnorodności, w jakiej się tam spotykamy -  dotyczy ona zarówno wspólnoty braci, jak i uczestników cotygodniowych spotkań - potrzebne jest źródło, do którego musimy nieustannie wracać, żeby budować razem to, co brat Roger nazywał „Przypowieścią o wspólnocie i pojednaniu”. Nasza modlitwa jest bardzo prosta, zawiera śpiew, Słowo Boże, długie chwile milczenia oraz modlitwę wiernych. Teksty są krótkie, gdyż dzisiaj nie jesteśmy w stanie wysłuchać wielu słów. W ostatnich latach dużo pracowaliśmy właśnie nad tym, żeby teksty były przejrzyste i nie za długie, by z radością można było wysłuchać kilku zdań w różnych językach. Ważny jest jej medytacyjny charakter. To dla nas i naszych gości szansa na spotkanie z Chrystusem w tajemnicy Jego obecności.

Śpiew

Kiedy Brat Roger osiedlił się w Taizé, niczego tam nie było. Gdy dołączyli do niego pierwsi bracia, dużo pracowali, modlili się i... śpiewali. Brat Roger nieraz nam opowiadał, że zimą siadali, brali nuty, odczytywali je i po prostu śpiewali. Robili to bardzo pięknie, było wśród nich kilku bardzo uzdolnionych muzycznie braci. Wykorzystując swe zdolności zaczęli, przy pomocy innych kompozytorów, tworzyć muzykę do naszej liturgii. I tak było od początków istnienia wspólnoty do momentu, gdy do Taizé zaczęli przyjeżdżać młodzi ludzie z różnych zakątków świata. Bracia śpiewali psalmy po francusku, które nie dla wszystkich były zrozumiałe. Pojawił się problem, gdyż nie można było jednocześnie śpiewać psalmów w różnych językach. Brat Roger był przekonany, że trzeba coś z tym zrobić, aby młodzi mogli aktywnie uczestniczyć w naszej modlitwie.  Nie chciał, żeby byli tylko słuchaczami pięknych koncertów, więc zaczęliśmy szukać rozwiązań.

Był wśród nas brat Robert, z zawodu lekarz, który miał piękny głos i był niesamowicie uzdolniony muzycznie i to właśnie on podjął się próby zjednoczenia ludzi podczas śpiewu. W 1974 roku odbyło się u nas otwarcie Soboru Młodych, w którym uczestniczyło ok. 40 tys. osób. Wówczas przed spotkaniem zadawaliśmy sobie pytania, jak się z nimi modlić. Brat Robert wymyślił, by śpiewać krótkie teksty po łacinie. Pierwszym był kanon „Jubilate Deo”. Wszyscy byli w stanie powtórzyć te słowa i co więcej, zrozumieć je. Nagle okazało się, że nie ma osoby, która nie uczestniczyłaby w modlitwie. To był dopiero początek. Brat Robert nawiązał kontakt z organistą i kompozytorem francuskim, z którym zaczął tworzyć krótkie kanony polegające na powtarzaniu jednego zdania. Jednym z pierwszych utworów i również do dziś wszystkim znany był „Magnificat”.

Początkowo śpiewy tworzone były po łacinie, ale nie we wszystkich krajach, z których młodzi przybywają, język ten jest używany w liturgii. Brat Robert zaczął więc tworzyć w innych językach. Chyba pierwszym utworem w nowożytnym języku był angielski utwór „Bless the Lord”. Kolejne pieśni były już po francusku, włosku, ale i po polsku, czesku i w wielu innych językach.

Cisza

W Taizé często spotykam się z młodymi ludźmi z Polski. Przy tej okazji  zawsze zadaję im pytanie: „Co jest dla was tutaj ważne?”. Najczęściej słyszę taką odpowiedź: CISZA. Na dziesięciu pytanych dziewięciu mówi, że najważniejsza jest modlitwa. Natomiast z tych dziewięciu, czterech - pięciu odpowiada, że cisza, spokój, skupienie. To jest dla nas zadziwiające, bo przecież młodzi są rozkrzyczani. Zresztą u nas też nie brakuje hałasu. Mamy nawet takie specjalne miejsce, nazywa się OYAK. Tam rzeczywiście jest gwar, młodzi mogą się wykrzyczeć, wyskakać, wytańczyć, wyśpiewać. A w kościele jest cisza i do tej ciszy nikt nie nawołuje. Są tylko tablice z napisem „Cisza”, które przed wejściem do kościoła trzyma młodzież. W pierwszych dniach pobytu jest czasem trochę trudno i jeszcze zanim się rozpocznie modlitwa, słychać gwar, ale potem, gdy zaczyna się modlitwa, gdy zostaną odśpiewane psalmy i przeczytany fragment Pisma Świętego, zapada cisza. Na każdej modlitwie jest 7-8, czasem 10 minut tego zupełnego milczenia. To jest dla nas jak cud. Jak to się dzieje - trudno to wytłumaczyć, ale widać po prostu, że człowiek potrzebuje tej ciszy. Świadczą o tym wypowiedzi młodych ludzi. Pismo Święte wyjaśnia to nam już w Starym Testamencie przez historię Eliasza, który jest prorokiem pełnym zapału, ognia i żaru. W pewnym momencie, gdy jest zmęczony, nie ma siły, ma dość wszystkiego i chce już tylko umrzeć, podchodzi do niego wysłannik Boży i daje mu trochę pożywienia oraz wodę. Po pewnym czasie wahań i walki ze sobą decyduje się, żeby jednak pójść na Górę Pana. Przez tę górę przechodzi wichura, potem  dotykają ją kataklizmy. Okazuje się, że w tym hałasie nie może odnaleźć  Boga. Dopiero kiedy wszystko się wycisza, a na wzgórzu wieje lekki wiatr, w tym delikatnym szumie na nowo Eliasz rozpoznaje obecność Pana. Bóg przychodzi do nas w poszumie ciszy, w lekkim powiewie - jak śpiewamy. Żeby spotkać Boga, potrzeba ciszy, żeby wsłuchać się w Jego Słowo, trzeba przestać mówić, bo nie można mówić i słuchać jednocześnie. Dzisiaj, w wielkim zgiełku świata, trzeba tej bardzo niekonwencjonalnej postawy słuchania, która jest mocno podkreślona w Ewangelii. Bardzo lubimy historię opowiedzianą przez św. Łukasza o Marii i Marcie. Gdy Pan Jezus do nich przychodzi, Marta biega i pokrzykuje, a Maria siada i słucha. Maria rozumie, że żeby przyjąć Pana, trzeba najpierw usiąść i posłuchać, z czym przyszedł. Potrzebujemy więc ciszy. W niej możemy odnaleźć Jezusa. Trzeba pamiętać, że to właśnie od spotkania z Chrystusem wszystko się w naszym chrześcijańskim życiu zaczęło, cała przygoda wiary.

oceń artykuł:

5/5 (1)