dzisiaj jest: wtorek, 22.05.2012 | Imieniny:
Przewodnik Katolicki 52/2011 » Bliżej Biblii »

Skakać na wyżynach

autor: kard. Gianfranco Ravasi

Pan Bóg – moją siłą; uczyni nogi moje podobne nogom jelenia, wprowadzi mnie na wyżyny (Ha 3, 19).

 

Jelonek, który ze zwinnością i lekkością akrobaty skacze ze szczytu na szczyt, to scena, która roztacza się przed naszymi oczami w ostatnim wersie króciutkiej księgi pozostawionej przez proroka Habakuka. Chcieliśmy tu zaproponować poetycki „ułamek” swego rodzaju psalmu umieszczonego na końcu utworu autora, którego biografia jest praktycznie nieznana. Jego utwór o kompozycji hymnu określony jest jako „modlitwa błagalna proroka Habakuka na wzór lamentacji” (3, 1).
Ma ona wielki urok, zwłaszcza w triumfalnym przedstawieniu Pana przychodzącego z Synaju: „Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego” (3, 4). To wtargnięcie światła i mocy wstrząsa naturą. Kiedy On przechodzi, zaczyna się trzęsienie ziemi, rozpadają się góry, zapadają pagórki. Jest to sceneria charakterystyczna dla tzw. teofanii, czyli ukazywania się Stwórcy, który wkracza w kosmos i historię, by sądzić i zbawiać.
„Psalmista” Habakuk reaguje na to z drżeniem i bojaźnią: „łono moje zadrżało, na głos ten zadrżały me wargi, przenikła trwoga me kości, kroki się moje zachwiały” (3, 16). Na koniec wybucha jednak radością, bo Pan pochyla się nad nim i wlewa w niego siłę i pokój, tak że może tańczyć jak jeleń, przebiegając wyboisty i niebezpieczny teren historii, wśród przepaści prób i po ścieżkach wiodących na wyżyny życia. Właśnie z powodu tego aspektu radości i wiary wybraliśmy końcową scenkę psalmicznego tekstu, która pieczętuje księgę tak mało znanego nam proroka (jego imię jest prawdopodobnie nazwą rośliny wodnej).
Niemniej pewną sławę przyniósł Habakukowi inny wers, który chcielibyśmy zestawić teraz z poprzednim. Zasługę jednak w jego upowszechnieniu należy przypisać św. Pawłowi, który przejął go jako teologiczny klucz swego arcydzieła, Listu do Rzymian. Oto całość wersetu Habakuka: „Oto zginie ten, co ducha nieprawego, a sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności” (2, 4). Wszyscy rozpoznają w nim formułę, którą Apostoł umieszcza na początku Listu do Rzymian: „sprawiedliwy żyć będzie dzięki wierze” (1, 17). Dla św. Pawła ta myśl jest jasna: ten, kto został sprawiedliwym („usprawiedliwionym”) dzięki swej wierze, otrzyma życie Boże.
Dla proroka natomiast sens tych słów był bardziej bezpośredni: kto jest arogancki i niesprawiedliwy („nieprawego ducha”), upadnie i nie zwycięży, kto zaś ufa Bogu i jest Mu wierny, ocali życie. Tym samym powraca, choć inną drogą, obraz jelonka, od którego wyszliśmy: kto nie ma siły Bożej, jest słaby, roztrzaska się o niebezpieczeństwa historii, natomiast sprawiedliwy, podtrzymywany ręką Pana, będzie kroczył lekko i szybko. Dlatego – konkluduje Habakuk – „w Panu będę się radować, weselić się będę w Bogu, moim Zbawicielu” (3, 18).
 
Tłumaczenie Dorota Stanicka-Apostoł
 
poprzedni   |   następny wróć
  • Zaufajmy Jezusowi i prośmy o Ducha
  •   Na jednym z szesnastowiecznych witraży ukazujących wniebowstąpienie Chrystusa można zobaczyć następującą scenę: uczniowie wpatrują się w niebo i widzą dwie wystające z obłoku stopy. To stopy Jezusa. W tym witrażowym przedstawieniu, będącym pomieszaniem naiwności i świętej powagi, znajduje swój wyraz ważne przekonanie: Jezus odchodzi do Ojca, a jednak pozostaje blisko.

    więcej »
  • Nowe i wieczne życie
  •   Król świata (...) nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego (2 Mch 7, 9).

    więcej »
  • "Mów, Panie, bo sługa Twój słucha"
  •   W V Niedzielę Wielkanocną znowu słyszymy słowo Boże, słowo życiodajne, prawdziwy budulec naszej codzienności. Czy tak naprawdę wierzymy, że dane jest ono ku naszemu pouczeniu? 

    więcej »
  • Miłość Dobrego Pasterza
  •   Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam obraz Pana Jezusa Dobrego Pasterza. Przyzwyczailiśmy się do takiej formy przedstawiania naszego Boga. Na swoich barkach dźwiga owieczkę. To symbol miłości, dobroci, bliskości, zatroskania o nasze bezpieczeństwo, pokarm i zdrowie.

    więcej »
  • Pan życia i śmierci
  •   Pan daje śmierć i życie, wtrąca do Szeolu i zeń wyprowadza. Pan uboży i wzbogaca, poniża i wywyższa. (1 Sm 2, 6–7)

    więcej »
  • Obdarowani pokojem
  • Po śniadaniu wielkanocnym pozostało już tylko wspomnienie, powróciliśmy już na dobre do swoich codziennych obowiązków, a myślami wybiegamy już może do długiego weekendu na początku maja. 

    więcej »
  • Błogosławieni ubodzy
  •   Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni. Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. (Łk 6, 20–21)

    więcej »
  • "Nie bądź niedowiarkiem"
  •   W klimacie poświątecznym Niedziela Biała pozwala dotknąć największego daru Zmartwychwstania – cudu działającego Miłosierdzia. Wszelkie obietnice Ojca, każda nauka Syna Bożego, Duch Święty ze swoją Mocą, świadczą o tym, że Jezus żyje.

    więcej »
  • Doskonały i niekończący się dzień
  •   W owym dniu nie będzie ani upału, ani zimna i mrozu. I nastanie dzień niezwykły – znany Jahwe – bez zmiany dnia i nocy; a widno będzie o wieczornej porze. (Za 14, 6–7, tłum. Biblia Poznańska).

    więcej »
  • Odkupiciel Człowieka zwycięzcą śmierci
  •   Przez cały rok w liturgii trwa wielkie Święto Zmartwychwstania. W każdą niedzielę w ciągu roku słyszymy słowa kapłana, który w najważniejszym momencie Mszy św. mówi: „Stajemy przed Tobą i zjednoczeni z całym Kościołem uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, w którym Jezus Chrystus zmartwychwstał” (III modlitwa eucharystyczna).

    więcej »
right
left
Nagroda im. Wł. Pietrzaka dla Przewodnika Katolickiego