Powołani do życia godnego Boga i pożytecznego dla bliźnich

Dzisiejsza liturgia unaocznia nam trynitarny tryptyk: prorok Izajasz przedstawia Boga Ojca jako „Budowniczego”, a Naród Wybrany jako „Oblubienicę Pańską” (Iz 62, 1-5), św. Paweł wylicza dary Ducha Świętego, mające służyć dobru wspólnemu (1 Kor 12, 4-11), a św. Jan ukazuje Jezusa w Kanie Galilejskiej, gdzie dokonał On pierwszego cudu (J 2, 1-12).

Ideą przewodnią tych czytań jest powołanie człowieka. Bóg stworzywszy istotę ludzką, wezwał ją do życia godnego Boga i pożytecznego dla bliźnich. Stawiając nas wobec trudnych wyzwań, zapewnił nam jednak moc swego Ducha, Jego dary i charyzmaty oraz swoją łaskę, abyśmy przezwyciężali trudności i – mając świadomość Jego wielkich dzieł oraz dobrodziejstw, a równocześnie własnej słabości i niedoskonałości – zapraszali Go do swego życia, tak jak oblubienica zaprasza Oblubieńca pod swój dach, jak mieszkańcy Kany Galilejskiej zaprosili Zbawiciela na ucztę weselną i jak zaprosił Go św. Paweł, który zjednoczył się z Nim tak, że mógł napisać: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20).

Boga nie wystarczy jednak zaprosić do naszego osobowego życia, trzeba Go też zapraszać do uczestnictwa w życiu społecznym: rodzinnym, narodowym, państwowym, lokalnym, tak samo jak wówczas, kiedy to – jak mówił Jan Paweł II – „poprzez chrzest u początków naszych dziejów Jezus Chrystus został zaproszony do Ojczyzny, jakby do polskiej Kany. I zaproszona z nim przybyła od razu Matka Jego. Przybyła i jest obecna” (Częstochowa, 19 VI 1983 r.) – na Jasnej Górze, która stała się dla nas Kaną, miejscem, gdzie Maryja wraz z Synem swoim stawia przed nami wezwanie do walki z grzechem, nawracania się, stawania się na nowo dziećmi Bożymi, a więc do wolności – i czynienia z niej dobrego użytku, czyli budowania, a nie niszczenia, wprowadzania jej w życie społeczne, także przez zaszczepianie w nie wartości etycznych, uobecnianie sacrum i rzeczywistości krzyża.

To nawrócenie, do którego wzywa nas Maryja, stanowi jednak dopiero początek nowego życia. Całkowita metanoia (przemiana) ma miejsce wówczas, gdy konsekwencją nawrócenia staje się pełnienie woli Bożej na co dzień. Dlatego wciąż aktualne pozostają te słowa wypowiedziane w Kanie: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam (mój Syn) powie!” (J 2, 5).