Aż 77 razy!

Król w przypowieściach oznacza Boga, słudzy – ludzi, długi – grzechy i przewinienia. Król uwzględnia prośbę dłużnika i darowuje mu cały dług. Wszyscy żyjemy dzięki temu, że Bóg nam stale i „z serca przebacza”. Bóg jest więc „Bogiem przebaczenia” (por. Ne 9, 17). Ile razy my mamy przebaczać? Jezus odpowiada – zawsze! Miłość, która niesie przebaczenie, najpełniej objawił Bóg w swoim Synu Jezusie Chrystusie, którego posłał na świat. Jezus naucza, że miłosierdzie Ojca jest niewyczerpane. Słowa o bezgranicznej dobroci Boga potwierdza zaskakującymi czynami – przebacza winy nawet największym grzesznikom, których uzdrawia i dopuszcza do przyjaźni ze sobą (Mk 2, 5; Łk 7, 4; 19, 6).

Przebaczenie i darowanie krzywd winno cechować życie uczniów Chrystusa. Druga część Jezusowej alegorii mówi o postawie sługi, któremu król darował cały dług. Ów człowiek, pomimo doznanego miłosierdzia, nie tylko nie chciał darować długu, jaki jeden ze współsług zaciągnął wobec niego, ale nadto zażądał natychmiastowego zwrotu należności. Gdy to nie nastąpiło, kazał uwięzić swojego dłużnika. Król, dowiedziawszy się o postępku swego sługi, kazał go wydać katom, dopóki nie odda mu całego długu. Sens przypowieści został ujęty w prostą zasadę: „Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu” (Mt 18, 35). Innymi słowy: przebaczaj zawsze, bo jeśli nie przebaczysz, i to z całego serca, Bóg nie przebaczy ci twoich win i grzechów.

Chrystus w sposób radykalny wymaga od uczniów, by byli gotowi stale wszystkim przebaczać (por. Mt 18, 21n.). Przez płynące z miłości przebaczenie, człowiek może odnieść zwycięstwo nad złem, zgodnie z wezwaniem: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (Rz 12, 21).

Przykładem takiej postawy jest sługa Boży Stefan kard. Wyszyński, prymas Polski. W archidiecezji gnieźnieńskiej, podobnie jak i w innych diecezjach, przeżywamy Rok Prymasa Wyszyńskiego. Poznajemy jego życie i nauczanie oraz modlimy się o jego beatyfikację. Na pytanie: „Ile razy mam przebaczyć?”, Prymas Tysiąclecia odpowiadał: „Zawsze!”. Był on prześladowany przez władze komunistyczne i niesprawiedliwie osadzony w więzieniu. W Komańczy (13.3.1956) został powiadomiony przez jednego z księży: „Radio właśnie podało, że wczoraj w Moskwie umarł Bolesław Bierut”. Mimo wielu doznanych krzywd, prymas powiedział: „Tym więcej pragnę modlić się o miłosierdzie Boże dla człowieka, który tak bardzo mnie ukrzywdził. Jutro odprawię Mszę św. za zmarłego; już teraz odpuszczam mojemu winowajcy” (Zapiski więzienne, s. 224).

W czasie milenijnej Wigilii Wielkanocnej (9.4.1966) prymas Wyszyński powiedział w katedrze gnieźnieńskiej: „Spowiadam się w tej chwili przed Wami jako Wasz biskup, Dzieci moje Najmilsze, że pomimo tego wszystkiego, co mnie spotkało w ostatnich miesiącach, nie mam w sercu do nikogo uczucia wrogości… W moim sercu nie znajduję żadnego uczucia wrogości do nikogo. Tego mnie nauczył Pan mój Jezus Chrystus”.

Uczmy się zatem od Chrystusa przebaczać aż 77 razy, czyli zawsze! Uczmy się przebaczać od wielkich rodaków: kard. Stefana Wyszyńskiego, bł. Jana Pawła II i bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Przebaczajmy w rodzinach, w życiu społecznym i w życiu narodu!