Bliżej Biblii

Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła (Rz 13, 12).

Zaczynamy każdy nasz dzień od przeżegnania się w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Ważniejsze nasze modlitewne sprawy zanosimy do Boga wielbiącym aktem: „Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu”.

Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki i na zawsze.

(Dn 12,3)

Przytoczony w pierwszym czytaniu opis Zesłania Ducha Świętego znamy prawie na pamięć. Jest zwięzły.

Jezus Chrystus – wczoraj i dziś, ten sam także na wieki (...) Wyjdźmy do Niego poza obóz (...) Nie mamy tutaj trwałego miasta, ale szukamy przyszłego (Hbr 13, 8.13–14)

Jakże dramatyczne i beznadziejne jest życie człowieka, który nie wierzy w niebo, dla którego wszystko kończy się z chwilą wydania ostatniego tchnienia.

Trzask biczów i turkot kół, i konie galopujące, i szybko jadące rydwany. Jeźdźcy szturmujący, i połysk mieczy, i lśnienie oszczepów. I mnóstwo poległych, i moc trupów, i martwych ciał bez liku, tak że o zwłoki ich się potykają (Na 3, 2-3)

Gdy człowiek czuje zbliżającą się śmierć, chce przekazać najbliższym swój testament.

Jeden z kapłanów opowiadał o tym, co przeżył podczas rekolekcji, które prowadził dla dzieci. Rozpoczynając naukę zauważył, że jeden z chłopców nie słucha go i zajęty jest czym innym. „Przynajmniej nie hałasuje” – pomyślał sobie ów kapłan i swoją uwagę skoncentrował na dzieciach, które go słuchały.

Jeśli któregoś z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo rybę, czy zamiast ryby poda mu węża? Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona?  (Łk 11, 11–12)